Είναι να κόβεις φλέβες με πριόνι...

Και πόσο άχαρο όταν αλλάζει το σκηνικό κι αναγκάζεσαι να επιστρέψεις στην πραγματικότητα που βιώνεις καθημερινά. Όπου ιδέες και φιλοσοφίες ουδεμία απολύτως αξία έχουν και κανενός σεβασμού δεν τυγχάνουν... Κι απορίας άξιον για το τι περιμένουν αυτές οι έρμες οι πέτρες και δε σηκώνονται σ' αυτό τον τόπο να κατευθυνθούν με ορμή στο σωστό σημείο (κι όχι στις τζαμαρίες του κοσμάκη που δε φταίει)... Σ' έναν καταδικασμένο τόπο όπου η άχαρη κι απάνθρωπη πολιτική και θρησκευτική εξουσία σφιχταγκαλιασμένες ως εραστές χορεύουν ταγκό στην πλάτη του - προαναφερόμενου σε άλλη ανάρτηση - ανεγκέφαλου πολίτη που μένει ικανοποιημένος με την ακίνητη "περιουσία " που προς το παρόν δε φορολογείται (ακόμα)... το ακατοίκητό του...

Το σκάνδαλο του Βατοπεδίου που συγκλόνισε την Ελλάδα και ανέδειξε τις υπόγειες σχέσεις και δοσοληψίες του προαναφερόμενου χορευτικού δίδυμου, τελικώς δε χρειάστηκε πολύ για να εξαφανιστεί από την επικαιρότητα... Η χλιαρή αντίδραση της Εκκλησίας απλά για το θεαθήναι, ο Εφραίμ ως μαύρο πρόβατο περιορίστηκε από το ευσεβές κοπάδι των ποιμεναρχών και η ιστορία ξεχάστηκε...

Αλλά ευτυχώς άξιοι ποιμενάρχες κατακεραύνωσαν τις εμπορικές τακτικές του Εφραίμ και Σία και διέσωσαν την εικόνα της Εκκλησίας προκαλώντας ρίγη συγκίνησης στους πιστούς...

Άνθιμος κατά Εφραίμ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Τη συμπεριφορά του ηγούμενου της Μονής Βατοπεδίου καταδίκασε ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ανθιμος, ενώ στράφηκε εναντίον των κρατικών λειτουργών που εμπλέκονται στο σκάνδαλο των ανταλλαγών οικοπέδων.

«Η στάση μας είναι απόλυτα καταδικαστική, όχι υπό την έννοια της δικαιοσύνης, αλλά υπό την έννοια της τοποθετήσεως έναντι του ζητήματος, χωρίς να έχουμε δικαίωμα αμέσου επεμβάσεως σε ό,τι αφορά τον άγιο ηγούμενο», δήλωσε στην ΕΤ-3.

Ταυτόχρονα διαμαρτυρήθηκε ότι με αφορμή το σκάνδαλο κάποιοι τα βάζουν με την Εκκλησία ή ζητούν τον χωρισμό του κράτους από την Εκκλησία. «Για όλα αυτά, γιατί εγκαλείτε την Εκκλησία γενικώς και την Εκκλησία της Ελλάδος ακόμη, που δεν έχει καμιά σχέση; Γιατί δεν εγκαλείτε τους κρατικούς λειτουργούς, όποιοι είναι αυτοί;» επισήμανε.

Πηγή

Και πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις κι αφού ο προαναφερόμενος Ιεράρχης που στηλίτευσε με οργή (λέμε τώρα) τις τακτικές και πρακτικές του "αγίου ηγούμενου"(sic), κι έριξε μια ιερή σφαλιάρα στην πολιτεία που μόνο αυτή φταίει κι ουδείς άλλος, καθώς οι ιερείς που δέχονται τα δωράκια ή συμμετέχουν στις ανταλλαγές, είναι αθώες λευκές και άγιες περιστερές, ξαναχτύπησε:

Όργανα της Δασικής Υπηρεσίας Θεσσαλονίκης σταμάτησαν χθες, (06/03/09) λίγο μετά το μεσημέρι, το μητροπολίτη Ανθίμο, ο οποίος είχε ξεκινήσει διαδικασίες αποψίλωσης της δασικής έκτασης των 32,1 στρεμμάτων στο Πανόραμα, που του παραχώρησε, δωρεάν κατά κυριότητα, ο πρώην υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Αλέξανδρος Κοντός.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Ελευθεροτυπία, οι εργασίες για την αποψίλωση ολόκληρου του βουνού ξεκίνησαν το πρωί της Παρασκευής με έντονους ρυθμούς και στόχος ήταν να προχωρήσουν γρήγορα ώστε να δημιουργήσουν τετελεσμένο, αλλά τελευταία στιγμή τους σταμάτησε το Δασαρχείο. Το Δασαρχείο επιμένει να διευκρινίσει πού γίνονται οι εργασίες, κάτι που προϋποθέτει μετρήσεις και αποτύπωση των μετρήσεων στους χάρτες και κατά πόσο τηρούνται οι όροι της παραχώρησης από το υπουργείο Ανάπτυξης στον Άνθιμο.

Οι δραστηριότητες του μητροπολίτη έχουν ξεσηκώσει την τοπική κοινωνία κι αυτό ενώ είναι σε εξέλιξη η εισαγγελική παραγγελία για το σύννομο των ενεργειών, οι διαβουλεύσεις στον δικηγορικό σύλλογο για την προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας και η συλλογή στο ΤΕΕ, για την υπεύθυνη τοποθέτηση του τεχνικού κόσμου. Το βασικό κώλυμα που έχει ανακύψει είναι ότι η παραχώρηση πραγματοποιήθηκε αρχικά για την ανέγερση νοσοκομείου και πολύ πρόσφατα προέκυψε ότι προωθείται μονάδα φροντίδας ηλικιωμένων.

Στο δικηγορικό σύλλογο αποφάσισαν να τοποθετηθούν οριστικά για προσφυγή στο ΣτΕ, αφού συνεκτίμησαν ότι είναι καλύτερα να έχουν και την τοποθέτηση ενός πανεπιστημιακού νομικού και αναφέρθηκαν τα ονόματα των καθηγητών Χρυσόγονου, Γώγου και Μανιτάκη. Στο ΤΕΕ η πρώτη συζήτηση θα γίνει στη συνεδρίαση της διοικούσας την προσεχή Τρίτη, αλλά επίσημη τοποθέτηση θα γίνει στη μεταπροσεχή συνεδρίαση της διοικούσας επιτροπής.

Πηγή

Κανένας δια-χωρισμός λοιπόν Κράτους Εκκλησίας... Τόσο αγαπημένο ζευγάρι αμαρτία να χωρίσει... Απλά μια πέτρα στο πόδι του καθενός και στη σανίδα του σαπιοκάραβου ονόματι "Ελλάς" όπου χαίρονται τον παράνομο έρωτά τους, για να τον χαρούν στο γιαλό... Στα ανοιχτά όμως.... πολύ ανοιχτά, μακριά από μας...

Τουτέστιν, δύο οι επιλογές... ή κόβεις φλέβες, ή παίρνεις πέτρες... κάτι άλλο δε βλέπω...

Λίγο τσίπα... δεν? ...έστω μια σταλιά, έτσι για το γμτ, ρε γμτ...

Ανεγκέφαλο κράτος, ανεγκέφαλοι πολίτες, ανεγκέφαλοι οπαδοί

Ο ανεγκέφαλος, του ανεγκέφαλου... ω ανεγκέφαλε...

Ευτυχώς όλα βαίνουν καλώς και δουλεύουν σαν ξεκούρδιστο ρολόι στον έρμο τούτο τόπο...

Το ακατοίκητο του κράτους συνεχίζει να στερείται εγκεφάλου, το ίδιο και των πολιτών του. Δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι, και δείξε μου το κράτος σου να σου πω το μέλλον σου ...και μην μ' ασημώσεις...

Μα νάταν μόνο το κράτος ανεγκέφαλο? Ανεγκέφαλο κράτος χωρίς ανεγκέφαλους πολίτες, ζωή δε θα είχε. Και τούτο ζει και βασιλεύει... Οπότε?

Φίλαθλοι λέει... Ποιανού αθλήματος? Ποδόσφαιρο μου δίνεται σαν απόκριση, κάτι σα σφαιροβολία, κάτι σαν ράκμπυ, κάτι σαν κατς, κάτι σαν ρωμαϊκή αρένα μου μοιάζει... Επί μισή εβδομάδα το κλίμα προετοιμάζεται (ΠΑΟΚ - Ολυμπιακός είναι αυτός, 2 στόχους κάθε φορά οι Πειραιώτες - κύπελο, πρωτάθλημα, την Ευρώπη τη σνομπάρουν επιδεικτικά, κουτόφραγκοι γαρ - 2 στόχους κι ο ΠΑΟΚ. Να κερδίσει τον Ολυμπιακό εντός κι εκτός έδρας... κι ως εκεί...) σε κάθε ραδιοφωνικό σταθμό τα σχόλια ως μολότοφ να πέφτουν, το κλίμα να μυρίζει μπαρούτι, λες "γμτ πλάκωσαν οι κουμπάροι!" αλλά τελικά για τους Γάβρους πρόκειται... Αλλά θα μου πεις, να έκαναν απόβαση οι κουμπάροι στη Θεσσαλονίκη ουδείς θα έπαιρνε είδηση...

Αλλά εδώ το πράγμα αλλάζει... Ολυμπιακός είναι αυτός...

Κι η αδρεναλίνη στα ύψη. "Δε θα περάσει ο εχθρός" να ωρύονται οι μορφωμένοι περισπούδαστοι ραδιομαϊντανοί, να φανατίζουν το κλίμα, να ξεσηκώνουν τους ανεγκέφαλους οπαδούς, επί μισή εβδομάδα...

...και ξαφνικά?

Ενταση, δακρυγόνα και κατεστραμμένα αυτοκίνητα στην Τούμπα

Επεισοδιακή ήταν η άφιξη της αποστολής του Ολυμπιακού στο γήπεδο της Τούμπας, για τον αγώνα με τον ΠΑΟΚ.

Την ώρα που το πούλμαν των «ερυθρολεύκων» έφτανε στο γήπεδο, άγνωστοι άρχισαν να πετούν μπουκάλια και πέτρες, με αποτέλεσμα την επέμβαση της αστυνομίας που έκανε χρήση δακρυγόνων, προκειμένου να απομακρυνθούν οι ταραξίες και να εκτονωθεί η κατάσταση που δημιουργήθηκε. Στο μεταξύ, δεκάδες είναι τα κατεστραμμένα αυτοκίνητα στο περιβάλλοντα χώρο του γηπέδου της Τούμπας, αποτέλεσμα της έντασης που προκλήθηκε νωρίτερα κατά την άφιξη της αποστολής του Ολυμπιακού για το παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ.

Μεταξύ αυτών είναι και το αυτοκίνητο που μετέφερε στη Θεσσαλονίκη τον διαιτητή της αναμέτρησης, Τάσο Κάκο, αλλά και μια αστυνομική κλούβα.
News.in.gr

Από τη θέση αυτή και με τη συγκίνηση που με διακατέχει, θέλω να ευχαριστήσω τους ραδιομαϊντανούς της "συμπρωτεύουσας", το ανεγκέφαλο κοπάδι οπαδών που βελάζει όπου το κατευθύνουν οι τυχάρπαστοι του (κατ' επίφαση) αθλητικού αυτού χώρου, τους παράγοντες των δύο ομάδων, τους ακριβοπληρωμένους παίχτες, τους προπονηταράδες και όλο το συφερτό που ξέχασα για το θέαμα που προσφέρουν και μας θυμίζουν (αν και παντού πιάσαμε ως χώρα πάτο) ότι η λέξη "πάτος" στην Ελλάδα δεν υφίσταται...

Φτου μας, φτου μας μη μας ματιάσω!

Φτου μας, Φτου μας!

Τα εις εαυτόν

Πόσο εύκολο είναι το να αποτυπώσεις τις σκέψεις σου σ' ένα ημερολόγιο χωρίς να απευθύνεσαι σε κανέναν, μιλώντας απλά με τον άλλο σου εαυτό, τον δαίμονα εντός σου? Πόσο ψυχικό σθένος και ωριμότητα - νηφαλιότητα απαιτείται το να μπορείς να συμβουλέψεις τον εαυτό σου, αγνοώντας ότι αυτή η κατάθεση ψυχής μετά από ατέλειωτους αιώνες θα παραδειγματίζει και θα διδάσκει, κάτι που ουδέποτε σκέφτηκες ή επεδίωξες? Και πόσο εύκολο είναι να στηθεί αυτό το περίεργο σκηνικό συνομιλίας με τον εαυτό σου όταν ο χρόνος σου είναι ελάχιστος και πολύτιμος κι όταν στα χέρια σου εκτός από τη πένα κρατάς και τις τύχες της μεγαλύτερης αυτοκρατορίας του κόσμου?

Συνηθίσαμε να αντικρίζουμε τους αυτοκράτορες της Ρώμης από την οπτική γωνία του κατακτημένου, οπότε και τα όποια συναισθήματα μόνο φιλικά δεν είναι όσον αφορά τα έργα και ημέραι των, τους οποίους όλους ανεξαιρέτως τσουβαλιάζουμε σ' ένα σακί κλείνοντάς το ερμητικά και στέλνοντάς τους στο πυρ το εξώτερον...

...εκτός...

...εκτός από τους αυτοκράτορες τους οποίους εξυμνήσαμε και αγιάσαμε εξαιτίας της τακτικής τους να εκχριστιανίσουν με τη βία τον ρωμαϊκό κόσμο και κατ' επέκταση τον αρχαίο κόσμο. Αυτούς που βοήθησαν ώστε η "αρχαία πλάνη" να λάβει τη θέση που της αξίζει, πλάι στα κονιορτοποιημένα συντρίμμια μιας εποχής που ήταν η πλέον ευτυχέστερη για το ανθρώπινο γένος... όταν η λογική πετούσε χωρίς περιορισμούς, σφιχταγκαλιαζόταν με τη φαντασία και δημιουργούσε τη φιλοσοφία που για αμέτρητους μεταχριστιανικούς αιώνες ήταν απλά το έργο δαιμόνων, έργο του διαβόλου...

Μέγας Κωνσταντίνος κι Άγιος της Εκκλησίας μας ο Φλάβιος Βαλέριος Κωνσταντίνος μετά της μητρός του, Μέγας Θεοδόσιος ο Φλάβιος Θεοδόσιος ο καταστροφέας του εθνικού κόσμου, τον οποίο η Εκκλησία μπορεί να λιβανίζει για την αμέριστη βοήθειά του στην επικράτηση του Χριστιανισμού, αλλά ο παγκόσμιος πολιτισμός θρηνεί ακόμη για τα εγκλήματα που ακολούθησαν την επόμενη των αυτοκρατορικών διαταγμάτων του... Και το πόσο εύκολα δόθηκαν τα συγχωροχάρτια για τις σφαγές και δολοφονίες που διέπραξαν, ακόμα και στο στενό οικογενειακό του κύκλο ο πρώτος...

Αλλά και πόσο ευκολότερα δόθηκαν ετικέτες σε όσους επέμεναν να αμυνθούν των αρχαίων παραδόσεων και των πατρώων κατ' επέκταση... Παραβάτης ή Αποστάτης ο Ιουλιανός και μια ενοχλητική παρένθεση και μόνο στα ιστορικά βιβλία καθώς ο φιλόσοφος αυτοκράτορας επέλεξε να επαναφέρει την αυτοκρατορία στα ιδανικά του αρχαίου κόσμου... Όλοι οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες είναι εξ' ορισμού "κακοί" ... Με το που αρχίζουν να βαφτίζονται χριστιανοί, ως εκ του θαύματος το σκηνικό αλλάζει κι είναι πλέον "καλοί" και άγιοι...

"Ως εραστής παράφρων ιστάμενος ενώπιον του πτώματος ερωμένης περιποθήτου εφαντάζετο ο ταλαίπωρος ότι δύναται δια των ασπασμών αυτού και των περιπτύξεων να εμφυσήση ζωήν εις σώμα σώζον μεν έτι καλλονήν απαράμμιλον αλλ' ουφέν ήττον άψυχον κατακείμενον. Θέαμα οικτρόν, του οποίου όμως ανάγκη να παρακολουθήσουμε τας περιπέτειας"

...Άμεμπτη, απροκατάληπτη κι αμερόληπτη ιστορική θέση, στην προκειμένη από την πένα του Κ. Παπαρρηγόπουλου... Πολύ θα ήθελα προσωπικά να γνωρίζω την σύγχρονη αναφορά στα έργα των προαναφερόμενων "χριστιανών" αυτοκρατόρων αν η εξουσία τους δεν επέλεγε την χριστιανική οδό... Πόσο μέγιστοι και άγιοι θα εμφανιζόταν...

"Ο Μάρκος Αυρήλιος κυβέρνησε για δεκαεννιά χρόνια την ισχυρότερη αυτοκρατορία του κόσμου. Κυβέρνησε άψογα μέχρι τα 59 του χρόνια, ζώντας τα τελευταία χρόνια της ζωής του σε αντίσκηνο στο Δούναβη, επιλέγοντας να είναι παρών στη στρατιωτική άμυνα της αυτοκρατορίας ενάντια στους πρώτους Γερμανούς εισβολείς... Ουδεμία σχέση με τους αυτοκράτορες της χλιδής, της επίδειξης της δύναμης και του πλούτου εκ του ασφαλούς.

Μέσα στο αντίσκηνο, κατέγραφε τους συλλογισμούς του, κρατούσε σημειώσεις, έδινε στον εαυτό του συμβουλές, τον εμψύχωνε με τη δύναμη της φιλοσοφίας. Με απώτερο στόχο να σταθεί συνεπής στις ιδέες του, ν' αντέξει στις δυσκολίες, να μην παρασυρθεί από τις δυσκολίες και καταλήξει ένας συνηθισμένος άνθρωπος της εξουσίας. Δε σκόπευε να τα δημοσιεύσει. Έγραφε για να κρατηθεί δυνατός. Δεν πίστευε στην υστεροφημία. Δεν πίστευε καν ότι θα τον θυμάται κανείς.

Τα εις εαυτόν δεν είναι το αυθόρμητο ξεχείλισμα μιας ψυχής που θέλει να εκφραστεί με αμεσότητα. Είναι πνευματική άσκηση σύμφωνη με ορισμένους κανόνες. Δεν είναι ένα απλό γνωμολόγιο ή συλλογή από ρητά προς επιλεκτική χρήση από τον αναγνώστη. Είναι αυστηρές εφαρμογές της στωικής οντολογίας, επιστημολογίας και ηθικής φιλοσοφίας και συχνά φιλοδοξούν να αναπτύξουν περαιτέρω τη στωική ηθική διδασκαλία. (...) Επί πολλούς αιώνες μετά το θάνατό του δε βρέθηκε ποτέ κανείς - ούτε καν μεταξύ των χριστιανών - να μιλήσει απαξιωτικά για τον ίδιο ή τα εις εαυτόν".

ΜΑΡΚΟΣ ΑΥΡΗΛΙΟΣ - ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ, Γιάννης Αβραμίδης, Θύραθεν Εκδόσεις

• Σαν να πρόκειται τώρα αμέσως να φύγεις από τη ζωή, έτσι να πράττεις κάθε φορά, έτσι να μιλάς, έτσι να σκέφτεσαι...
• Πόσο γοργά αφανίζονται όλα - μες τον κόσμο τα ίδια τα σώματα, και μες την αιωνιότητα η μνήμη τους...
• Τι σημαίνει θάνατος που αν τον εξετάσεις μεμονωμένα, και ορίσεις την έννοιά του και τον διαχωρίσεις από τους συνειρμούς που μας προκαλεί, δε θα τον θεωρείς πια τίποτε άλλο παρά μια λειτουργία της φύσης. Κι αν κάποιος φοβάται μια λειτουργία της φύσης, έχει μυαλό μικρού παιδιού...
• Ακόμη κι αν πρόκειται να ζήσεις τρεις χιλιάδες χρόνια ή και τριάντα χιλιάδες, να θυμάσαι πως κανείς δε χάνει ζωή άλλη από αυτή που έχει, ούτε ζει άλλη ζωή από αυτήν που χάνει...
• Ο μακροβιότερος άνθρωπος και αυτός που θα πεθάνει πολύ νωρίς, το ίδιο πράγμα χάνουν: μόνο το παρόν θα στερηθούν, ενώ ό,τι δεν έχεις, δεν μπορείς να το χάσεις...
• Της ανθρώπινης ζωής ο χρόνος είναι μια στιγμή, η ουσία της ρευστή, οι αισθήσεις αμυδρές, του κορμιού η σύσταση φθαρτή, η ψυχή μια σβούρα, η τύχη ανεξιχνίαστη κι η φήμη προϊόν ακρισίας...
• Φιλοσοφία θα πει, να διατηρείς τον δαίμονα που έχεις μέσα σου απρόσβλητο, σώο και αβλαβή, υπεράνω πόνων και ηδονών... θα πει να μην έχεις ανάγκη από το τι κάνει ή δεν κάνει ο άλλος. Κι ακόμη ό,τι σου προκύψει, ό,τι σου στέλνει η μοίρα ο δαίμονάς σου να τα δέχεται, ως προερχόμενα κάπου από κει, όπου προέρχεται κι αυτός. Και πάνω απ΄όλα να περιμένεις το θάνατο με γαλήνιο νου, ως κάτι που δεν είναι παρά μια ακόμη διάλυση στοιχείων που συνθέτουν κάθε έμβιο όν...
• Μη σπαταλήσεις τη ζωή που σου μένει σε σκέψεις για τους άλλους, αν δεν τις αναγάγεις σε κάτι επωφελές για όλους...
• Αν βρεις μες τη ζωή κάτι ανώτερο από τη δικαιοσύνη, την αλήθεια, την εγκράτεια, την ανδρεία, τότε σ' αυτό να στραφείς ολόψυχα και να το χαρείς, μιας και βρήκες το ανώτερο που υπάρχει...
• Ποτέ μη θεωρήσεις συμφέρον αυτό που θα σε αναγκάσει κάποτε να παραβείς τον λόγο σου, να αφήσεις κατά μέρος τον αυτοσεβασμό, να μισήσεις κάποιον, να βάλεις με το νου σου υποψίες, να καταραστείς, να υποκριθείς, να λαχταρίσεις κάτι που θα χρειαστεί τοίχους και κουρτίνες να το κρύψεις...
• Τίμα την ικανότητά σου να διαμορφώνει γνώμες. Σ' αυτή βασίζονται όλα όσα θα σε αποτρέψουν από το να πλάσεις μέσα σου απόψεις ανακόλουθες προς τη φύση και την σύσταση ενός λογικού όντος...
• Σώμα, ψυχή, νους. Του σώματος πράγμα είναι οι αισθήσεις, της ψυχής οι ορμές, του νου οι ιδέες. Το να αποτυπώνεις παραστάσεις μέσω των αισθήσεων, είναι κάτι που μπορούν και τα πρόβατα. Το να σε κινούν σα μαριονέτα οι ορμές είναι κάτι που το έχουν και τα θηρία. Το να έχεις το νου για οδηγό σε κάποια δήθεν καθήκοντα το μπορούν ακόμη κι οι άθεοι και οι προδότες της πατρίδας, κι εκείνοι που πίσω από πόρτες κλειστές είναι ικανοί για όλα... Τι απομένει? Το γνώρισμα του καλού ανθρώπου: τ' ότι αγαπά κι αποδέχεται ό,τι του συμβαίνει κι όσα του κλώθει η μοίρα. Το ότι δε μολύνει τον δαίμονα εντός του, δεν τον ταράζει μ' ενα πλήθος εντυπώσεων, αλλά τον διατηρεί πράο, κόσμιο ακόλουθο του θεού. Το ότι δε θα πει τίποτα που αντίκειται στην αλήθεια, ούτε θα πράξει ενάντια στο δίκαιο...
• Με τι δυσαρεστείσαι? Με την κακία των ανθρώπων? Σκέψου ότι τα λογικά όντα υπάρχουν το ένα για το άλλο, ότι η ανοχή είναι κομμάτι της δικαιοσύνης, κι ότι οι άνθρωποι σφάλλουν ακούσια... Σ' ενοχλούν σωματικά προβλήματα? Σκέψου ότι ο νους, άπαξ και συνειδητοποιήσει την εξουσία του, δεν αναμιγνύεται με την ζωική πνοή είτε αυτή κινείται ομαλά, είτε αυτή κινείται τραχιά...
• Όλα όσα βλέπεις, αλλάζουν στη στιγμή και παύουν να υπάρχουν. Και να θυμάσαι διαρκώς σε πόσες τέτοιες μεταβολές υπήρξες μάρτυρας κι εσύ ο ίδιος. Ο κόσμος είναι μεταβολή, η ζωή είναι δοξασίες...
• Αν η ικανότητα της νόησης είναι κοινή σ' εμάς τους ανθρώπους, τότε κοινός είναι κι ο ορθός λόγος που μας κάνει έλλογα όντα...
• Ξεφορτώσου την ιδέα που σχημάτισες και θα ξεφορτωθείς και το "έπαθα κακό". Αν αρθεί το "έπαθα κακό", θα αρθεί και το κακό.
• Απόχτησες υπόσταση ως ένα μέρος του όλου. Θα αφανιστείς μέσα σ' αυτό που σε γέννησε...
• Είδες εκείνη την πλευρά, δες τώρα κι αυτήν εδώ. Μην ταράζεις τον εαυτό σου, απλοποίησέ τον. Σφάλλει κάποιος? Σε βάρος του εαυτού του σφάλλει. Σου συνέβη κάτι? Καλώς συνέβη. Το σύμπαν εξ αρχής σου είχε απονείμει κι είχε συνυφάνει με τη μοίρα σου το κάθετί που σου συμβαίνει...
• Τα πάντα εφήμερα. Κι εκείνος που θυμάται κάτι, κι αυτό το κάτι...
• Σαν το ακρωτήρι να είσαι, που σπάνε πάνω του τα κύματα δίχως σταματημό. Εκείνο μένει βράχος, ενώ γύρω του τα φουσκωμένα νερά έρχονται στιγμή που γαληνεύουν...
• Να τρέχεις τον σύντομο δρόμο πάντα. Κι ο δρόμος της Φύσης είναι σύντομος....
• Από τα όσα υπάρχουν μέσα στο σύμπαν, να τιμάς το ανώτερο. Τουτέστιν το ον που χειρίζεται και διέπει τα πάντα. Και ομοίως τίμα το ανώτερο στοιχείο μέσα σου. Είναι του ίδιου γένους μ' εκείνο...
• Αναλογίσου την υλική ουσία του σύμπαντος και πόσο ελάχιστο μέρος της είσαι εσύ. Και από όλη την αιωνιότητα, πόσο σύντομος και ακαριαίος ο χρόνος που σου αναλογεί. Και την ειμαρμένη: πόσο να' ναι άραγε το μερίδιό σου?
• Άλλο πάλι και τούτο! Από τη μία, δεν θέλουν καλή κουβέντα να πουν για τους συγκαιρινούς τους, για ανθρώπους με τους οποίους ζουν, κι από την άλλη θεωρούν τόσο σπουδαίο πράγμα το να επαινεθούν οι ίδιοι από ανθρώπους του μέλλοντος τους οποίους ούτε είδαν ούτε πρόκειται να δουν. Είναι κάπως σα να λυπάσαι που οι μακρινοί πρόγονοί σου δε σ' επαινούσαν...
• Όταν το σώμα σου δεν το έχει κουράσει η ζωή, είναι ντροπή να τόχει κιόλας αποκάμει η ψυχή σου...
• Η Ασία, η Ευρώπη γωνιές του κόσμου. Όλα τα πελάγη μια σταγόνα του σύμπαντος. Ο Άθως ένα σβωλαράκι μες το σύμπαν, η εποχή μας μια στιγμή στην αιωνιότητα. Τα πάντα μικρά, ευμετάβλητα, εξαφανίζονται το ένα μέσα στο άλλο...
• Σάμπως δυσανασχετείς που ζυγίζεις τόσα κιλά κι όχι τριακόσια? Το ίδιο είναι και ότι σου απομένουν τόσα χρόνια ζωής κι όχι περισσότερα. Ακριβώς όπως σου αρκεί η ύλη που σου έχει δοθεί, έτσι να είσαι ευχαριστημένος και με το χρόνο...
• Ένδον σκάπτε... Μέσα σου είναι η πηγή του καλού και θ' αναβλύζει ακατάπαυστα, όσο συνεχίζεις να σκάβεις...
• Πρόσεχε μη νιώσεις ποτέ για τους απάνθρωπους, αυτό που νιώθουν οι απάνθρωποι για τους ανθρώπους...

(...)

Η παρούσα ανάρτηση παίζει το ρόλο μιας αναφοράς και μόνο. Φτωχό και άχαρο το σκηνικό όταν τίποτα δεν μπορεί να περικλείσει - περιγράψει όπως θάθελε. Και η όποια συνέχεια επαφίεται στο προσωπικό ενδιαφέρον του καθενός, να αναζητήσει, να βρει, να μάθει. Η ιστορία δεν είναι αυτή που φαίνεται, τονίσαμε άλλωστε σε κάποια προηγούμενη ανάρτηση ότι αποτελεί δυστυχώς την οπτική γωνία των νικητών. Δεν μπορείς να παρατηρήσεις τον αρχαίο κόσμο μέσα από τα γυαλιά της επικρατούσας θρησκείας με τις βολικές γι΄αυτήν επεξηγήσεις και παραλλαγές. Πρέπει να σηκωθείς ψηλά, εκεί στην αρχή της ανάρτησης, όπου η λογική συναντιέται με τη φαντασία. Και η φιλοσοφία δε θ' αργήσει να ξεπροβάλει... Έστω και μέσα από τα λόγια του Εστεμμένου Φιλοσόφου...

Η κότα με τα χρυσά αυγά...

Ώρες ώρες κάθεσαι και αναλογίζεσαι την μοίρα αυτού του λαμπρού ελληνικού λαού που ανέχεται όσα ανέχεται από τους τυχάρπαστους της πολιτικής και σκέφτεσαι τι απίστευτα έπη θα γραφούν άραγε στο μέλλον για την ...ευφυΐα του. Καθώς το αν ο ελληνικός λαός γεννήθηκε πρώτος και μετά προέκυψε η ευφυΐα - οπότε και δικαιολογείται η κουζουλάδα που τον δέρνει - είναι ερώτημα παραπλήσιο του "ποιος βγήκε πρώτα, η κότα ή το αυγό"...

Ένα μεγιστοτεράστιο ερώτημα που από αρχαιοτάτων ετών ταλανίζει την ανθρωπότητα αυτό το γουστόζικο με το αυγό...

Αλλά εδώ είμαστε για να δίνουμε λύσεις και μιας και διασώθηκαν κάποιες ...απόκρυφες γραφές που ρίχνουν φως στα της δημιουργίας της κότας ή του αυγού ας φωτίσουμε λίγο το παράλογο σκηνικό...

Όταν ο Θεός έπλασε λέει τον Αδαμ πριν 7-8000 χρόνια πάνω κάτω, δεν υπήρχαν ως γνωστόν ακόμη ρολόγια ή κινητά που κουδουνίζουν και σε ξυπνούν... Έτσι αμέσως μετά τον Πρωτόπλαστο, ο Φιλεύσπλαχνος έπλασε τον κόκορα.. Άνθρωπος και κόκορας ζούσαν αρμονικά μέχρι που αποφάσισε ο Θεός να τους πλάσει από ένα ταίρι καθώς άλλη δουλειά δεν είχε... Έβαλε ως γνωστόν τον Αδάμ για ύπνο, του βούτηξε ένα πλευρό κι έπλασε το κέρατο που λέγεται γυναίκα... Στη συνέχεια πήρε κι ένα κοκαλάκι από τον κόκορα κι έπλασε την κότα... Ζευγαρωμένοι πλέον, άντρας και κόκορας ζούσαν αρμονικά στον Κήπο, όχι του Επίκουρου αλλά του Θεού...

Ώσπου μια μέρα που ακόμα δεν είχαν ξυπνήσει οι άντρες της υπόθεσης, εμφανίστηκε ο όφις ο καταραμένος και πρόσφερε το γνωστό μήλο στην Εύα, κι έναν σκώληξ πού ήταν μέσα στο μήλο, στην κότα... Ως γνωστόν και σύμφωνα με τη χριστιανική θεώρηση που ακούει στο "οι γυναίκες έχουν πολλά μαλλιά αλλά λίγο μυαλό", οι δύο θηλυκές υπάρξεις κατενθουσιάστηκαν με τα δώρα (από τότε οι γυναίκες ενθουσιάζονται με πάσης φύσεως δώρα) με τα γνωστά αποτελέσματα... Ζευγάρι ανθρώπων και ζευγάρι πουλερικών εκδιώχθηκαν από τον προαναφερόμενο κήπο με τις γνωστές κατάρες και έπεσαν στην αφιλόξενη Γη...

Έκτοτε ο άντρας με τον ιδρώτα του βγάζει το ψωμί του - εκτός αν τυγχάνει ιεράρχης ή πολιτικάντης - και η γυναίκα με πόνους τίκτει τα παιδιά του πρώτου. Εξίσου και η κότα, με κόπους γεννάει τα αυγά της τα οποία πάλι με κόπο πρέπει να κλωσήσει για να βγουν τα σκασμένα τα κλωσσόπουλα...

Οι δε άνδρες της υπόθεσης, από τότε αναγκασμένοι να βγάζουν το ψωμάκι τους με κόπο για να τρέφουν τις προαναφερόμενες αντί να τις σφάξουν στο γόνατο για τα όσα υπέστησαν εξαιτίας τους, πρέπει να σηκώνονται νωρίς, πολύ νωρίς... Και η τιμωρία του κόκορα ήταν να παίζει το ρόλο του ξυπνητηριού για τον άντρα. Κόκορας και άντρας σηκώνονται από τότε όσο πιο νωρίς γίνεται, πριν ακόμα χαράξει, μες το άγχος να μην προλάβουν οι άλλες δυο οι προκομμένες και ξυπνήσουν νωρίτερα και γίνει κανένα ντράβαλο πάλι...

Αυτά λένε οι εχμμ... γραφές...

Τώρα βέβαια το ερώτημα στην προκειμένη δε θα έπρεπε να έχει να κάνει με το αυγό και την κότα... Η ερώτηση δε θα έπρεπε να είναι "Ποιο βγήκε πρώτα, η κότα ή το αυγό" αλλά η ερώτηση, "Ποιος κρατά την κότα που γεννά χρυσά αυγά"... Κι εδώ η απάντηση δε χρειάζεται ούτε επιστημονική θεώρηση ούτε αναζήτηση στις ιερές γραφές σαν την παραπάνω και ειδικά καμιά απάντηση δε χρειάζεται να δοθεί στο ερώτημα "ποια είναι εντέλει αυτή η αλανιάρα η κότα"...

Μετά ωρίμου σκέψεως, η λύση εμφανίστηκε ως δια μαγείας. Μήπως λοιπόν ήρθε η ώρα ως λαός ν' αφήσουμε τα αυγογεννητούρια που καρπώνονται οι πανέξυπνοι κάθε πολιτικής ή άλλης πτέρυγας και να πιάσουμε τις κοτρόνες από τα ερείπια του κόσμου μας που άφησε στο διάβα της η εκάστοτε πολιτική ...διάνοια οδηγώντας μας στην απόλυτη παράνοια?

Λέω μήπως...

The Hag of Beare

Κι αν η ιστορία γράφτηκε από τους νικητές κι αν η λήθη σύμμαχος τους... και τι μ' αυτό. Αυτά τα ελάχιστα ψήγματα του παρελθόντος που κονιορτοποιημένα έφτασαν ως τις μέρες μας αρκούν να μιλήσουν και να καταμαρτυρήσουν τα όσα κάποτε έλαμπαν κάτω από τον ήλιο...

The Hag of Beare, ένα παγανιστικό ποίημα του 9ου μ.Χ αιώνα... Μια ηλικιωμένη γυναίκα, έχοντας γίνει καλόγρια, μετρά τις μέρες γύρω της με μετάνοιες και προσευχές... Πίσω από το γέρικο αυτό πέπλο, μια Θεότητα του ιρλανδικού παγανιστικού παρελθόντος προσπαθεί να προσαρμοστεί στη Νέα Θρησκεία για να επιβιώσει... Προσαρμογή και επιβίωση... κι ο πόνος η μοναδική παρέα πλάι στο προηγούμενο δίδυμο...

The Hag of Beare
CAILLEACH BHÉARA
he Hag of Beare am I Who once was beautiful.
Now all I know is how to die. I'll do it well...
Look at my skin Stretched tight on the bone.
Where kings have pressed their lips, The pain, the pain...
I don't hate the men Who swore the truth was in their lies.
One thing alone I hate - Women's eyes...
The young sun Gives its youth to everyone, Touching everything with gold.
In me, the cold...

The cold. Yet still a seed Burns there.
Women love only money now. But when I loved, I loved Young men...

Young men whose horses galloped On many an open plain Beating lightning from the ground.
I loved such men...
And still the sea Rears and plunges into me, Shoving, rolling through my head
Images of the drifting dead...
A soldier cries Pitifully about his plight;
A king fades Into the shivering night...

Does not every season prove That the acorn hits the ground?
Have I not known enough of love To know it's lost as soon as found?
I drank my fill of wine with kings, Their eyes fixed on my hair.
Now among the stinking hags I chew the cud of prayer...

Time was the sea Brought kings as slaves to me.
Now I near the face of God And the crab crawls through my blood...

I loved the wine That thrilled me to my fingertips;
Now the spinster wind Stitches salt into my lips...

The coward sea Slouches away from me. Fear brings back the tide
that made me stretch at the side Of him who'd take me briefly for his bride...

The sea grows smaller, smaller now. Farther, farther it goes
Leaving me here where the foam dries On the deserted land,

Dry as my shrunken thighs, As the tongue that presses my lips,
As the veins that break through my hands...

ια ηλικιωμένη γυναίκα του Beare είμαι, που κάποτε ήταν όμορφη.
Τώρα, το μόνο που γνωρίζω είναι το πώς θα πεθάνω. Θα το κάνω όμορφα...

Κοιτάξτε το δέρμα μου... σφιχταγκαλιασμένο με τα κόκαλα.
Εκεί που οι βασιλιάδες ακουμπούσαν τα χείλη τους, τον Πόνο, τον Πόνο...
Δεν μισώ τους άντρες που ορκίστηκαν πως η Αλήθεια βρισκόταν μες τα ψέματά τους.
Μόνο ένα πράγμα μισώ - Τα Γυναικεία Μάτια...

Ο νεανικός Ήλιος χαρίζει τα νιάτα του σε όλους, αγγίζοντας τα πάντα με χρυσό.
Μέσα μου, το ψύχος...

Το ψύχος. Εν τούτοις, ακόμη επωάζεται κάποιος σπόρος.
Οι γυναίκες τώρα πια αγαπούν μόνο τα χρήματα. Μα όταν εγώ αγαπούσα, αγαπούσα Νέους...
Νέους που τα άλογά τους κάλπαζαν, σαν κεραυνοί που χτυπούν το έδαφος.
Τέτοιους άντρες αγάπησα...
Κι η θάλασσα εξακολουθεί να με ξεσηκώνει και να με βουτά, να κυματίζει μες το κεφάλι μου
εικόνες από τους παρασυρμένους νεκρούς...

Ένας στρατιώτης κλαίει οικτρά για το χάλι του.
Ένας βασιλιάς σβήνει μες τη νυχτιά που τρεμοπαίζει...

Μήπως κάθε εποχή δεν αποδεικνύει πως τα βελανίδια πέφτουν στο έδαφος;
Σάμπως δεν γνώρισα αρκετά την αγάπη για να πω πως την χάνεις άπαξ και τη βρεις;

Ήπια το γιόμα του κρασιού με βασιλείς. Τα μάτια τους καρφώθηκαν στα μαλλιά μου.
Τώρα, ανάμεσα σε βρομερούς μεσήλικες, αναμασώ προσευχές...

Ο Χρόνος μου 'φερε για σκλάβους βασιλείς.
Τώρα, πλησιάζω το πρόσωπο του Θεού κι ένα παράπονο σέρνεται μες το αίμα μου...
Αγάπησα το κρασί που μ' αναστάτωνε ως τα ακροδάχτυλά μου.
Τώρα ο άνεμος της αγαμίας καρφώνει αλάτι στα χείλη μου...

Η δειλή θάλασσα αποσύρεται σκυφτή μακριά μου. Ο φόβος φέρνει την παλίρροια
που μ' έκανε ν' απλώνομαι στο πλευρό Εκείνου που θα μ' έπαιρνε για λίγο γυναίκα του...

Η θάλασσα γίνεται μικρότερη, και μικρότερη τώρα. Μακρύτερα και πιο μακριά πηγαίνει
αφήνοντάς με εδώ όπου ο αφρός ξεραίνεται στην άνυδρη γη...

Άνυδρη σαν τους ζαρωμένους μηρούς μου, σαν τη γλώσσα που πιέζει τα χείλη μου,
σαν τις φλέβες που ξεπηδούν, ίδιοι φραγμοί, στα χέρια μου...

Ευχαριστώ από καρδίας την Lola, που της ζήτησα μια απλή μετάφραση αυτού του σχεδόν άγνωστου έργου και προέκυψε ποίημα... Απίστευτη δύναμη και απόλυτα διαλεγμένες εκφράσεις και λέξεις...

Για την ...ψυχή μιας ξανθιάς γυναίκας

Τι είναι η αλήθεια αν όχι μια οπτική γωνία θέασης των πραγμάτων... Τι είναι ιστορική αλήθεια αν όχι μια προσπάθεια καταγραφής ιστορικών γεγονότων από ουδέτερη οπτική γωνία... Ένας διαιτητής θα μπορούσε ίσως να είναι ιστορικός, υποτίθεται αμερόληπτος. Κανένα όμως εμπλεκόμενο μέρος ενός ιστορικού γεγονότος ή συμβάντος δε θα μπορούσε να αποτελέσει την έγκυρη πηγή που θα προσφέρει την αδιαμφισβήτητη αλήθεια σερβιρισμένη στο πιάτο...

Τεμαχίζοντας την ιστορία, δεν υπάρχει περίπτωση να βρει κανείς ισάριθμες αλήθειες με τα γεγονότα που παρουσιάζονται. Κι όταν η ιστορία θα γραφεί από τους νικητές, τα περιθώρια στενεύουν επικίνδυνα... Η αλήθεια μόνο ως απαραίτητη έννοια συχνάζει στα ιστορικά κείμενα που οι νικητές άφησαν πίσω τους ως "αυθεντικές πηγές"...



Ξανθιά γυναίκα... σύμβολο ερωτισμού και ηλιθιότητας ταυτόχρονα... Αλήθεια, γιατί? Μας προβλημάτισε ποτέ αυτή η άποψη? Πώς και γιατί προέκυψε? Μήπως είναι αυτό που θες ν' αγγίξεις και δε σου δίνεται οπότε και το συκοφαντείς? Ή μήπως είναι αυτό που θες να είσαι αλλά δεν θα είσαι ποτέ γιατί η φύση είχε άλλη γνώμη?

Απάντηση στο τώρα δεν θα βρούμε... Οπότε ας μπούμε στη μηχανή του χρόνου...

Ελληνικός Πολιτισμός... λαμπρός, απίστευτος, απερίγραπτος... ας τον προσπεράσουμε...

Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπήρξε το μεγαλύτερο χωνευτήρι εθνών, το ρόλο της οποίας καλούνται να παίξουν στη σύγχρονη εποχή οι ΗΠΑ. Ίδιες και απαράλλαχτες οι κινήσεις, οι τακτικές, τα οράματα και οι επιδιώξεις... η κατάκτηση του κόσμου...

Υπήρχε κάποτε μια εποχή, όπου η ιδιότητα Ρωμαίος Πολίτης ήταν εφάμιλλη κι ισάξια αυτής του Αμερικανού Πολίτη. Πλούτος και δόξα στη Ρώμη το όραμα κάθε αυτοκράτορα, προσωπικός πλούτος και δόξα εντέλει. Και τα σφαγιασμένα έθνη εκατοντάδες στη διάρκεια των αιώνων. Σφαγιασμένα, εξαφανισμένα, ξεχασμένα... Σα να μην υπήρξαν ποτέ. Ειμαρμένη...

Όποιος επισκεφτεί το Λονδίνο, δίπλα από το κτίριο του Κοινοβουλίου θα δει να δεσπόζει σε μεγαλύτερο του φυσικού μεγέθους η Βοαδίκεια, η βάρβαρη βασίλισσα ή Μπουντίκα, η βασίλισσα των Κελτών...




Μια φυσιογνωμία που αποτέλεσε μια προσβολή στη ρωμαϊκή αντίληψη περί ευπρέπειας που ήθελε τις γυναίκες υποταγμένες χωρίς πολιτικά δικαιώματα και ψήφο, ενώ οποιαδήποτε έργα Ρωμαίων γυναικών για να αποκτήσουν νομική υπόσταση θα έπρεπε να εγκριθούν από άνδρα κι όπως όρισε ο Κικέρων και τα οριζόμενα απ΄αυτόν τηρήθηκαν κατά γράμμα μέχρι πριν μερικές δεκαετίες, "οι πρόγονοί μας όρισαν, πώς όλες οι γυναίκες λόγω της νοητικής τους ανεπάρκειας, πρέπει να βρίσκονται κάτω από την εξουσία επιτρόπων"...

Βέβαια τη βολική σκυτάλη πήρε η χριστιανική Εκκλησία εν συνεχεία, η οποία ακόμη και την Μεγαλόχαρη χρειάστηκε κάμποσους αιώνες για να την αποδεχτεί... για το αν έχει ψυχή η γυναίκα ή όχι χρειάστηκαν περισσότεροι αιώνες κι ένα κάρο σύνοδοι. Στην τοπική Επισκοπική Σύνοδο της πόλης Macon της Γαλλίας, - μία σύνοδο βασικά που δεν αναγνωρίζουν ούτε η Ορθόδοξη ούτε η Καθολική Εκκλησία καθώς δε βολεύει, ακόμα και αν η Σύνοδος έλαβε χώρα το 585. μ.Χ. με συμμετοχή 43 επίσκοπων και αντιπροσώπων άλλων 20, πολύ πριν τα ζητήματα της κάθε Εκκλησίας αντιμετωπιστούν χωριστά, - οι επίσκοποι αναρωτήθηκαν εάν οι γυναίκες δικαιούνται ή όχι να λέγονται άνθρωποι (homines) και αν έχουν εν τέλει ή όχι ...ψυχή...

Αποφάσισαν τελικά κοντά 1000 χρόνια αργότερα, στο 1545 μ.Χ., δηλαδή πριν 464 χρόνια, στη Σύνοδο του Τρέντο όπου η Καθολική Εκκλησία αποδέχτηκε,ότι και οι γυναίκες έχουν ψυχή, με τη συγκλονιστική πλειοψηφία των ...τριών μόλις ψήφων. Αλλά ξεφεύγουμε...



Γυναίκες μ' αυτοπεποίθηση, δεσποτικές και ηγετικές φιγούρες? Καθαρόαιμη προσβολή...! Το να έχει δύναμη μια γυναίκα? Ανήκουστο για τους Ρωμαίους... Και κάπου εκεί τελειώνει ο πολιτισμός των όσων θεωρούνται εξαρχής ως ορθά, με τη βαρβαρότητα να καραδοκεί. Μια λέξη που φρόντισαν οι Ρωμαίοι πάλι να αλλάξουν όλη της τη σημασία για να φτάσει απαλλοτριωμένη από τις ρίζες της στο σήμερα και να χρησιμοποιείται με τον ίδιο απαράλλαχτο τρόπο που τη χρησιμοποιούσαν χιλιάδες χρόνια πριν οι κάργα πολιτισμένοι προαναφερόμενοι...

Η θέση των γυναικών στην κέλτικη κοινωνία ήταν εντελώς διαφορετική. Με άνεση οι γυναίκες επέλεγαν τους συζύγους ή εραστές τους, μπορούσαν να ζητήσουν διαζύγιο και να πάρουν πίσω την περιουσία που είχαν συνεισφέρει στο γάμο ενώ ήσαν ελεύθερες να ξαναπαντρευτούν... Είχαν ιδιοκτησία, μπορούσαν να διενεργήσουν εμπορικές πράξεις, κι είχαν πλήρη συμμετοχή στην πολιτική και δημόσια ζωή... Όλα αυτά αποτελούσαν ένα είδους ηθικής εξαχρείωσης για τους θορυβημένους Ρωμαίους. Και δε θα ήθελα να είμαι Ρωμαίος όταν αντηχούσαν τα λόγια της Δόμνας (γυναίκας ενός Βρετανού αρχηγού) στα αυτιά τους:

"Εμείς οι γυναίκες των Κελτών υπακούμε στα κελεύσματα της Φύσης με τρόπο πολύ πιο ηθικό από όσο οι γυναίκες της Ρώμης. Πλαγιάζουμε ελεύθερα με τους καλύτερους άντρες, ενώ εσείς στη Ρώμη δέχεστε να μοιχεύσετε με τους χειρότερους"...

Βάρβαρες ξανθιές οπτασίες με καταγάλανα μάτια... οι γυναίκες των Κελτών. "Οπισθοδρομικές", ισχυρές, επικίνδυνες κι ερωτικές... Σάστισαν οι ρωμαϊκές λεγεώνες όταν ανάμεσα στους Κέλτες πολεμιστές, ξανθιές οπτασίες με πανοπλία, έσπερναν τον τρόμο στις σειρές τους...

Ο κέλτικος πολιτισμός κονιορτοποιήθηκε τελικά από τους Ρωμαίους. Ελάχιστα ίχνη απέμειναν να θυμίζουν τη λάμψη του. Και φυσικά δε θα μπορούσαν να μην πάρουν το αίμα τους πίσω για τα όσα από τους Κέλτες υπέστησαν... Το 40 π.Χ. η Ρωμαϊκή Σύγκλητος νομοθέτησε ότι οι πόρνες ήταν υποχρεωμένες να βάφουν τα μαλλιά τους ξανθά, το χρώμα που οι Ρωμαίοι είχαν συνδέσει με τους Κέλτες. Εντούτοις εκείνο που έπεισε τις γυναίκες της ανώτερης τάξης των Ρωμαίων να φορούν ξανθές περούκες ήταν ο ερωτισμός...

Σπονδή στο ξανθό της υπόθεσης λοιπόν, αυτό το κατασυκοφαντημένο. Και μην ξανακούσω ανέκδοτα για ξανθιές. Καθώς πίσω από κάθε ανέκδοτο, κρύβεται ωμή βία. Απλά ο νικητής την προσπέρασε και δεν την ανέφερε καν καθώς ήταν από πλευράς του...

Καλωσόρισες Κόρη!

Άνοιξη όπως Χρώματα,
Άνοιξη όπως Φως,
Άνοιξη όπως Έρωτας,
Άνοιξη όπως Ζωή...

Μια έννοια από μόνη της ικανή αισθήσεις να διεγείρει, το νου να τον μεθύσει, το είναι σου ν' αλώσει...

Η Κόρη που θα ξαναγεννηθεί - το φως θε ν' αντικρίσει σκορπώντας τα πέπλα τα σκοτεινά που ως τα μισά του Χρόνου στο λήθαργο τη Φύση να κρατούν έχουν βαλθεί αφήνοντάς την απογυμνωμένη, στερώντας από εκείνη τη φωνή, το χρώμα και τη λάμψη...

Άνοιξη, ο άκρατος ο οίνος, η μέθη του Θεού, η θλίψη του ερωτοχτυπημένου Άδη (Έρωτας ο παντοδύναμος που με την μορφή της Κόρης μέχρι το βασίλειο τον νεκρών θα τρυπώσει) που για δώρα στη θλίψη της Μάνας τον φόνο και την πέρσις θα αναγκαστεί στο Φως να ελευθερώσει, το μόνο πλάσμα που αταίριαστη ζωή πλάι σε είδωλα νεκρών βιώνει, ελεύθερο θα αφήσει...

Κι η λάμψη στο πρόσωπό της και το σκίρτημα από το άκουσμα της είδησης κομμάτια θα τον κόψουν, τον Κύριο των νεκρών. Μα τα σπυριά του ροδιού για την επιστροφή έχουν φροντίσει κι ας μην τα δέχεται η Κόρη...

"Έφαγες κάτι όσο ήσουν εκεί?"

... γλυκόξινη η γεύση τους, η απάντηση στον τρόμο της Μητέρας...

Κι η Φύση θα ξυπνήσει, το στάχυ θα βγει ξανά από τη Γη, τα φύλλα, τα λουλούδια κι οι καρποί στον κόσμο των θνητών θα ξαναγυρίσουν, όσο Μάνα και Κόρη παρέα θα βαδίζουν...

Καλωσόρισες Κόρη!