Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2009

Άνθρωποι και παιχνίδια

Παιδικά παιχνίδια και παιδικά όνειρα εισέρχονται και μπλέκονται καμιά φορά στα όνειρα των "μεγάλων", θυμίζοντάς τους ανέμελες και ξέγνοιαστες στιγμές μ' ένα γλυκό περιτύλιγμα μαγείας τυλιγμένα...

Κι αν χάθηκε η παιδική αθωότητα και κείνη η ξεγνοιασιά, γέμισε το κενό με όλα όσα ενήλικες θ' απασχολήσουν. Το άγχος κι η ένταση καλούνται να γεμίσουν εκείνο το "παιδικό δωμάτιο" του μυαλού που κάποτε κατοικούσαν ιππότες και ήρωες, δράκοι και ξωτικά, μολυβένια στρατιωτάκια και γούνινα ζωάκια που φτιάχναν όλα έναν δικό τους κόσμο, με δικό του όνομα, πιο ζωντανό, πιο αληθινό, όπου όλα, τα πάντα μέσα σ' αυτόν, είχαν ζωή, δικά τους συναισθήματα κι ας ήταν όλα άψυχα...

Μαγεία που ξεκινούσε από τη βιτρίνα της μαγικής παιχνιδούπολης, κι ας ήταν ένα απλό εμπορικό κατάστημα παιχνιδιών... Εκατοντάδες παιχνίδια, άψυχα - νεκρά για τους μεγάλους, μα γεμάτα ζωή για κείνα τα μάτια τα παιδικά που μ' άλλον "τρόπο" βλέπουν. Εκείνα που θα δούν πίσω από το ξύλο, το πλαστικό, το ύφασμα, το γούνινο τρίχωμα και θ' αντικρίσουν αυτό που οι μεγάλοι αγνοούν, ηθελημένα πια.. Και θα δουν παιχνίδια να τους γνέφουν...

Τα παιχνίδια, έχουν ζωή κι αυτά, έχουν ψυχή, έχουν συναισθήματα. Μα μόνο στα μάτια των παιδιών θα αποφασίσουν να το δείξουν...

Μεγαλώνουν οι άνθρωποι, χάνεται η μαγεία, μα πίσω στην άκρη του μυαλού σ' αραχνιασμένους χώρους, όλο και κάποια απομεινάρια παιδικά θα κείτονται ξεχασμένα - παρατημένα, ή επιμελώς κρυμμένα...
Τα έχουμε ανάγκη, μας έχουν κι αυτά ανάγκη. Δικά μας είναι κι ας ήταν επιλογή μας ο εξοβελισμός τους...

Παιχνίδια παιδικά, παιχνίδια ενηλίκων κι άνθρωποι - παιχνίδια. Ξέρουν το ρόλο τους, κι ίσως τον αγαπάνε. Χαρά για να προσφέρουν το μόνο που τους απασχολεί, κι ας μη δηλώνει το χαμογελαστό το προσωπείο που φοράνε το τι υπάρχει από κάτω, εκείνο το περίεργο κενό που ένα νεύμα περιμένει ζωή για ν' αποχτήσει...

2 σχόλια:

Μελέαγρος είπε...

Γούνινα ζωάκια; Ούτε ήξερα πως είναι! Καμιά καραμούζα την Πρωτοχρονιά ή κανα βάτραχο, εκείνον με το έλασμα από κάτω που όταν το πίεζες "κρόαζε" και κυνηγητό, κρυφτό, μακριά γαϊδούρα, τσέρκι, σκαρφάλωμα στα δέντρα. Αυτά ήταν τα παιχνίδια μας. Ξωτικά, πρίγκηπες, ιππότες, κακές μάγισσες και κακές μυτριές; Ναι! Καθώς και ο Ταρζάν, ο Γκαούρ, η Ταταμπού, ο Ποκοπίκο, η Χουχού, ο Μικρός Καουμπόυ, ο Πεπίτο Γκονζάλες, ο Γιώργος Θαλάσσης ο Σπίθας κλπ. Με παραμύθια και εικονογραφήμένα περιοδικά περνούσαμε τις ώρες μας όταν αργά το βράδι γυρνούσαμε στο σπίτι μετά από ατέλειωτες ώρες παιγνιδιού όχι γιατί είχαμε κουραστεί από το παιγνίδι αλλά γιατί μιά μιά οι μανάδες έβγαιναν στο δρόμο και μας φώναζαν να πάμε στο σπίτι για βραδινό. Ούτε Νintendo, ούτε Αtari, ούτε playstation!

Naxion είπε...

Ναι, δε διαφέρουν από τα δικά μου παιχνίδια... Αλλά δεν ξεχνώ ακόμη τη μαγεία που ένιωθα κοιτώντας τις βιτρίνες με παιχνίδια να τα αισθάνομαι ζωντανά να μου φωνάζουν "αγόρασέ με, πάρε με σπίτι σου"...

Κι ένιωθα το παιχνίδι που κατέληγε στα χέρια μου, τόσο τυχερό και χαρούμενο που βγήκε από τη σειρά όλων των παιχνιδιών που κάθονταν στην αναμονή, περιμένοντας ένα παιδάκι να περάσει και να το αγοράσει...

Μα ακόμα θυμάμαι τη στεναχώρια της "αναγκαστικής" μου ενηλικίωσης όταν κάπου στα 13-14 γυρίζοντας από το σχολείο βρήκα τα αγαπημένα μου στρατιωτάκια, να λείπουν και τον πατέρα μου να μου λέει, ήρεμα και μ' ένα περίεργο ύφος "μεγάλωσες, δεν είσαι για παιχνίδια τώρα"...

Και ίσως αυτό το γεγονός να οδήγησε στο ότι το παιδικό του γιου μου ήταν και είναι γεμάτο παιχνίδια που τα περισσότερα ούτε τα έδωσε ποτέ σημασία...

Ίσως απλά θέλω να τα βλέπω, όντας ενήλικας πλέον και να θυμάμαι κάποια κομμάτια της ζωής μου γλυκά, ανέμελα κι αθώα...