Τι είναι η Πατρίδα μας εντέλει?

Πηγαίνοντας πίσω σε παλαιότερες αναρτήσεις βλέπεις με μια κάποια έκπληξη - σε ίδια ακριβώς ημερομηνία - παρόμοια θεματολογία σαν την παρούσα κι οπότε συλλαμβάνεις τον εαυτό σου να αναρωτιέται αν αυτό το φαύλο σκηνικό είναι σύμπτωση, συνωμοσία, αν κάποιο χαιρέκακο πνεύμα κάνει παιχνίδι ή απλά επιβεβαίωση των όσων γράφεις κατά καιρούς για την μωρία, ηλιθιότητα και ξετσιπωσιά που τύλιξε και κινδυνεύει να πνίξει αυτή την έρμη χώρα...

Υπό τον τίτλο "Και τα μυαλά στα ...μπλόκα..." ανέβηκε πριν ακριβώς ένα χρόνο με ημερομηνία Δευτέρα 26 Ιανουαρίου 2009, αντίστοιχο άρθρο στον παρόν ιστοχώρο όπου έγινε μια προσπάθεια εξήγησης του φαινομένου που ονομάζεται "αγροτικό κίνημα" καταγράφοντας την άποψή μας, μια άποψης που τελικώς κάθε πολίτης δικαιούται να έχει και υποχρεούται να εκφράζει...

Εν ολίγοις, κάθε χρόνο ίδια μέρα στο ίδιο έργο - άμοιροι και ανίκανοι να ασκήσουμε οποιαδήποτε αντίδραση - παθητικοί θεατές. Από τη μια πλευρά στο πεδίο της μάχης η γνωστή ομάδα ονόματι Κυβέρνηση, κι από την άλλη (ω τι έκπληξη!) η κάθε κοινωνική ομάδα που θα συγκρουστεί με το Κράτος για τα όποια δικαιώματά της (καμιά κοινωνική ομάδα δεν έχει υποχρεώσεις στην Ελλάδα ως γνωστόν, παρά μόνον δικαιώματα) και υπεράσπιση των πολύτιμων κεκτημένων της μετά νέων απαιτήσεων ως απαραίτητο γαρνίρισμα, οικονομικών ως συνήθως...

Ξαναμανά στους δρόμους λοιπόν οι ...φτωχοί αγρότες με τα πολυτελέστατα τρακτέρ, ξανά κομμένη η Ελλάδα σε πάμπολλα κομμάτια κι ο πανικός συνεπικουρούμενος από την ταλαιπωρία που επέφερε η κλειστή εθνική οδό στην περιοχή των Τεμπών λόγω κατολισθήσεων, ήρθε να δέσει και να τυλίξει όλο το άχαρο κι άρρωστο αυτό σκηνικό... Κι όλη η ιστορία να εξελίσσεται σε μια εποχή απίστευτα δύσκολη για τη χώρα μας, η οποία βάλλεται από εχθρούς και φίλους για τις οικονομικές ατασθαλίες και την οικονομική κακοδιαχείριση των προηγουμένων - κατ' επίφαση - αρίστων της πολιτικής που είχαν τη φαεινή ιδέα να μας κυβερνήσουν για να μας σώσουν, λέει...

Ώρες ώρες κάθεσαι και σκέφτεσαι τι σόι τόπος είναι αυτός και πόσο σοβαρά μπορούν να σε αντιμετωπίσουν όλοι οι έξωθεν παρατηρητές οι οποίοι έχουν και λόγο πλέον για το όποιο μέλλον αυτής της ταλαίπωρης χώρας. Μια χώρα της οποίας οι κυβερνήσεις είναι παντά μα πάντα κατώτερες των περιστάσεων, οι ταγοί της εξουσίας να κινούνται ως επισκέπτες - τουρίστες από άλλο χωροχρόνο, με τα κρατικά ταμεία να μοιάζουν με σουρωτήρι ή αποθήκη που λυμαίνονται πάσης φύσεως τρωκτικά. Θεσμοί που δεν αναλαμβάνουν το ρόλο που τους αποδόθηκε απλά να νίπτουν τας χείρας τους με ύφος υπνωτισμένου και το σύνολο των βουλευτών του ελληνικού κοινοβουλίου να έχουν μετατραπεί ως βολευτές καταστάσεων που απλά θα ασχοληθούν με το σαρκίον τους και τις προσωπικές τους επιδιώξεις...

Πάει στην ευχή, σε κάθε δάσος έστω και καμένο, κάποιο χλωρό δέντρο θα βρεθεί που θα συμβολίζει την ελπίδα της αναγέννησης... Σκάρτοι οι όποιοι κυβερνώντες, πολιτικά ανθρωπάρια, τυχάρπαστοι, μικροί κι ασήμαντοι. Κατηγορούμε ως κλέφτες, ως ξετσίπωτους, ως άρπαγες τους πολιτικούς μας.... Πόσο διαφορετικοί όμως είμαστε ως πολίτες? "Δείξε μου τον φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι", στο πιο επίκαιρό του, "δείξε μου τους κυβερνήτες σου και τους πολιτικούς σου, ίνα σου πω τι σόι πολίτης είσαι"...

Όσο κλέφτες είναι, τόσο κλέφτες είμαστε, όσο ξετσίπωτοι είναι άλλο τόσο με τη σειρά μας, κι όσο απάτριδες φαντάζουν, το ίδιο απάτριδες κινούμαστε κυνηγώντας ως άλλοι τρελλοί, την προσωπική μας τακτοποίηση και το όποιο βόλεμά μας. Εδώ ο κόσμος χάνεται για τη χώρα της Ελλάδας, οι σφαλιάρες από το Εξωτερικό δίνουν και σταματημό δεν έχουν, δανειζόμαστε καθημερινά απίστευτα ποσά που θα πληρώνουν και τα τρισέγγονά μας (απίστευτη παρακαταθήκη αφήνουμε...), το εξωτερικό χρέος διογκώνεται ξεπερνώντας ακόμα και τα χρέη που άφησε πίσω της η Επανάσταση του 21, ταμεία κινδυνεύουν με πτώχευση μαζί κι η ίδια μας η χώρα... Τα τρωκτικά επέτυχαν το έργο τους. Κανείς εξωτερικός εχθρός δε χρειάστηκε για να αλωθεί οικονομικά η χώρα, κανένας επικίνδυνος εχθρός που μπορεί να παραβίασε τα σύνορά μας, δεν μας γονάτισε οικονομικά... Μια χούφτα τρωκτικών και η παρέα τους, ήταν αρκετά να μας τσακίσουν...

Κι εκεί που αποζητάς μια λύση με μια νέα κυβέρνηση έστω και αν φοράει το σακάκι του Μανολιού, νάσου οι ...υπερπατριώτες αγρότες της ελληνικής υπάιθρου οι οποίοι κατά τα φαινόμενα ζουν σε άλλη χώρα - πλησίον του Λουξεμβούργου να υποθέσω - να κινητοποιούνται με νέα δίκαια οικονομικά αιτήματα...

500 Εκατομμύρια Ευρώ πήρε η κοινωνική αυτή τάξη για να λύσει την περσινή της πολιορκία και να αναπνεύσει ελεύθερα το οδικό δίκτυο της χώρας... Αφού επέστρεψαν στις ασχολίες τους, αφού τελείωσαν τις δουλειές τους, έφτασε ο βαρύς Χειμώνας που τους βρήκε στα βαρετά καφενεία όπου ο χρόνος απλά φαίνεται αιώνιος μαζί και βαρετός, κι οπότε είπαν να ξαναβγούν για μια άλλη γύρα να πουν τα αγροτικά κάλαντα και στην νέα Κυβέρνηση, έτσι για το καλό...

Χωρίς να σκεφτούν στιγμή την όλη προαναφερθείσα κατάσταση, άρχισαν τις ...θεάρεστες κινητοποιήσεις τους χωρίς αιδώ, χωρίς ντροπή... Οι κύριοι "Θέλουμε επιδοτήσεις - αποζημιώσεις και λογαριασμό δε δίνουμε" για μια άλλη φορά, έμπηξαν το μαχαίρι τους στην πλάτη αυτής της χώρας... Ντροπή? Δε βλέπω να διαθέτουν για λογική δεν το συζητάμε...Καθώς, νήπιο στερημένο λογικής που σέρνεται από τυχάρπαστους και το κακομαθαίνεις, στο λαιμό θα σου ανεβεί κι αργά θα το συλλάβεις...

Απλά μια ερώτηση προσπερνώντας τους κυρίους που την έννοια του πατριωτισμού ανάθεμα κι αν τη γνωρίζουν...

ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΛΕΙΝΕΙ Ο ΚΑΘΕ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ?

Με ποιο δικαίωμα, αγαπητέ αγρότη χώνεις τις ρόδες σου εκεί που δε σε σπέρνουν? Σίγουρα χωράφι σου δεν είναι... Κανείς δεν σ' ενόχλησε στη σπορά, στο θερισμό, στον τρύγο... Πόσο γελοίο το να τελειώνεις τις όποιες ασχολίες σου και ευθύς αμέσως να κάθεσαι στο λαιμό των υπόλοιπων πολιτών? Σου χρωστάνε πολλά οι υπόλοιποι πολίτες?

Όχι, απλά το μόνο που μας νοιάζει, η κοιλιά και το σαρκίον μας... Το δικό σας στην προκειμένη...

Αιδώς αχρείοι...

Ανθέλληνας ως τίτλος δεν είναι τελικά προνόμιο αλλοεθνών που διακατέχονται εχθρικά προς τον τόπο μας... Όχι.. Όχι πλέον.

Αρχαία Φωτιά

Είναι κάτι ετικέτες και κάτι προσωπεία που φοράμε κάποιες στιγμές, τόσο εντυπωσιακά, τόσο μεγαλειώδη... Ένα περίεργο φαινόμενο που βλέπουμε παντού γύρω μας σε κάθε έκφανση της ζωής μας. Ανθρώπους που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε ν' αλλάζουν ξαφνικά και να παίρνουν μισό κύκλο στροφή φορώντας μια μάσκα που τους εκφράζει κατά τα φαινόμενα και με ύφος χιλίων καρδιναλίων να πορεύονται μ' αυτή...

Η "αφύπνιση" της Ωραίας Κοιμωμένης με το όνομα Ελλάς, ως ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο σωτηρίας της έρμης τούτης χώρας, μεσουρανεί την τελευταία δεκαετία εν μέσω της σήψης του ελληνικού κοινωνικού γίγνεσθαι. Άδολα πνεύματα εν μέσω δυσκολιών που έκαναν τις συμπληγάδες να φαίνονται παιδικό παιχνίδι, θυσίασαν τη σκέψη τους και την προσωπική τους ζωή, ώστε να γίνουν μοχλοί που θα βοηθήσει να γυρίσει ο Ήλιος...

Για να γυρίσει ο Ήλιος όμως θέλει δουλειά πολλή... σκέφτηκαν κάποιοι άλλοι πιο έξυπνοι...

"Ελληνοκεντρισμός", μια σπουδαία έννοια όπου πάνω της στήθηκαν πάγκοι εμπόρων με κράχτες απόψεων να γυροφέρνουν και να διαφημίζουν την πραμάτεια τους, μύστες και ψήστες απόψεων, μυημένοι ως το ...μεδούλι που γνωρίζουν τα παρελθόντα, τα παρόντα μα και - τι περίεργο - ακόμα και τα μελλούμενα, απέξω κι ανακατωτά... Ελλαδέμποροι, ένα σύγχρονο (κι απίστευτα επικερδές) νεοελληνικό επάγγελμα...

Και ξαφνικά, οι χριστιανικές παρωπίδες που θεωρήσαμε ότι βγήκαν, αντικαταστάθηκαν από τους προαναφερόμενους με ακόμα πιο κλειστές και λιγότερο ευέλικτες παρωπίδες προχριστιανικού τύπου, η (στο γόνατο) μελέτη της αρχαιοελληνικής Γραμματείας άνοιξε εντελώς τους κρουνούς της ψυχή τους κι ελευθέρωσε το μυαλό τους, και αφού τυλίχτηκαν με ψηφιακή χλαμύδα αλλάζοντας το όποιο ονοματεπώνυμο με ένα πομπώδες αρχαιοπρεπές για να καταδείξουν το μεγιστοτεράστιο ελεύθερό βήμα στο κενό, όρμησαν κατά του εχθρού που λέγεται χριστιανός ή αλλοεθνής. Και ξάφνου, ολόκληρο το διαδίκτυο (στον ψηφιακό μας κόσμο άλλωστε η αναφορά) να έχει γεμίσει με ονόματα Θεών και Ημίθεων, Ηρώων και ιστορικών προσώπων που βάλλουν με οργή κατά πάντων...

Και τι ωραία τι καλά, αυτό έφταιγε τελικά...

Γίναμε πάλι Αρχαίοι Έλληνες κι είμαστε έτοιμοι για ν' ανοίξουμε νέες λαμπρές σελίδες στην Αρχαία μας Ιστορία!

Καλά μου παιδιά, Εθνικός, Παγανιστής ή στο ορθότερο Έλληνας, δεν γίνεσαι με το να καθυβρίζεις σε κάθε σου βήμα τα όσα προ ολίγου δε σ' απασχολούσαν ή δε γνώριζες... Ελληνικό ύφος και ήθος δε συνάδουν με ύβρεις κατά οτιδήποτε ξεφεύγει της δικής μας οπτικής γωνίας θέασης των πραγμάτων και πολύ λιγότερο δε συνάδει με φασιστικές ακρότητες. Κραυγές υστερικές κατά πάντων κι Αρχαίο Πνεύμα Αθάνατο, είναι απλά έννοιες εκ διαμέτρου αντίθετες...

Σίγουρα, η παρούσα πανέξυπνη θρησκεία η οποία μόνο στο όνομα της περιβόητης Αγάπης δε λειτούργησε ή λειτουργεί, ως εξουσιαστικός μοχλός επέτυχε όσα επεδίωκε. Πλούτο κι εξουσία. Τα δε ψίχουλα από το τραπέζι όπου στήθηκε το ιερό φαγοπότι, σπονδή στο Θείον. Όμως ελληνοκεντρισμός κι ελληνική αφύπνιση δε σημαίνει, "πάμε να σπάσουμε τα κεφάλια των Χριστιανών" ούτε "Έξω τα ζώα οι ξένοι, η Ελλάδα στους Έλληνες" και τα συναφή γουστόζικα που κυκλοφορούν δεξιά αριστερά στο διαδίκτυο από κατ' επίφαση "αφυπνισμένους" ...

Γιατί είναι τουλάχιστον απαύγασμα μωρίας, στη χώρα του Ξενίου Ζηνός να μιλάμε για σύγχρονη ξενηλασία, πάσης μορφής ξενηλασία...

Ερινύων θυμίαμα, αρώματα

Ακούστε πάντιμες θεές, θορυβώδεις, βακχικές, Αλληκτώ και Τισιφόνη και θεία Μέγαιρα, νυκτερινές, μύχιες, που σε βάθη ζείτε, σε άντρο σκοτεινό, κοντά στο ιερό ύδωρ της Στυγός. Ορμάτε πετώντας λυσσασμένες ενάντια στους θνητούς, λόγω των ανόσιων πόθων τους, αγέρωχες, επιχαίρουσες με τα βάσανά τους, ντυμένες με δέρματα ζώων, τιμωροί, σθεναρές, οδυνηρές, χθόνιες, φοβερές κόρες του Άδη, ποικιλόμορφες, αέρινες, αόρατες, ταχυκίνητες σαν τις σκέψεις του νου. Πάντα εποπτεύετε με το μάτι της Δίκης τις αναρίθμητες φυλές των θνητών όλων, όντας δικαστές πάντα. Αλλά, θείες Μοίρες, φιδοπλόκαμες, πολύμορφες, υιοθετήστε την καλόκαρδη και ήπια γνώμη του βίου.

"...Η Ελλάδα θα βγει στις αγορές τον Ιανουάριο για να δανειστεί συνολικά 52 με 53 δισ. ευρώ για το επόμενο έτος, όπως ανέφερε την Τετάρτη ο υπουργός Οικονομίας, Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Το 25% του συνολικού δανειακού προγράμματος θα εκτελεστεί το πρώτο τρίμηνο του 2010, ενώ από τις αρχές του 2009 Ελλάδα έχει δανειστεί πάνω από 60 δισ. ευρώ..."

Τα ξεφωνητά και το φτύσιμο από αριστερά και δεξιά προερχόμενο από άσπονδους φίλους ή εχθρούς στην Ευρώπη ή πέριξ αυτής, δεν είναι ούτε βροχή ούτε αστραπές άσχετα αν οι υπέροχοι πολιτικοί μας - που όποιο χρώμα μανδύα κι αν φορούν, της ίδιας φάρας είναι... αυτής των καλοφαγάδων - ισχυρίζονται ότι ψιχαλίζει...

Μια χώρα που δεν παράγει τίποτε, μια χώρα που ζει μόνο με δανεικά χωρίς να αναλογίζεται τους υπέρογκους τόκους των όσων δανείζεται, ένα κράτος μίζερο, σπάταλο, κακόμοιρο, άθλιο, αποτυχημένο, που δεν είναι ικανό να αντιδράσει ούτε και στα πιο μικρά κι ασήμαντα που απασχολούν τη ζωή των πολιτών του, τι μέλλον να έχουν και τι να περιμένουν?

Και άντε οι κατ' επίφαση ...άριστοι που μας κυβερνούν... Οι πολίτες τι να περιμένουν και σε τι να ελπίζουν?

Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα...

Και μιας κι απέλειπε κι η τσίπα απ' τον ταλαίπωρο τούτο τόπο, τι να σου κάνουν κι οι έρμες Ερινύες και ποιον να σκιάξουν?... Σκιάχτηκαν κι οι ίδιες με τα μύρια όσα βλέπουν...

Τούνελ δίχως φως

Κυβέρνηση καινούρια, πρόσωπα καινούρια, υποσχέσεις καινούριες, νέα όνειρα που δεν ήταν και πάλι γραφτό τους να φτάσουν εκεί που ήθελε ο ονειροπόλος που τα έπλασε. Μια χώρα μικρή κι ατίθαση με μια χούφτα κατοίκους που έχουν αντέξει κι ανεχτεί τα πάνδεινα από τους αυτόκλητους ή ετερόκλητους σωτήρες, εγχώριους ή εισαγώμενους ή και κατευθυνόμενους...

Πάντα κατευθυνόμενοι ήταν οι σωτήρες και κατευθυνόμενο της σωτηρίας το έργο. Πολιτική και Θρησκεία μοιάζουν τόσο πολύ στα όσα πουλάνε, το εξής ένα: Σωτηρία, φύκια και μεταξωτές κορδέλες, ενίοτε τίποτε χάντρες και καθρεφτάκια στους ιθαγενείς είτε αυτοί αποκαλούνται ποίμνιο, κοινώς αμνοερίφια, είτε πολίτες - κατ' επίφαση και μόνο...

Τα αμνοερίφια ως κοπάδι δε ζητούν πολλά. Η σωτηρία ψυχής όπως και τα όσα δεν περιγράφονται - προσδιορίζονται - εξηγούνται, πουλούνται και πιο εύκολα, είναι το μόνο ζητούμενο. Απαιτήσεις πολλές δεν υπάρχουν, κανείς δε θα ζητήσει συγκεκριμένο όροφο με θέα, οροφοδιαμέρισμα ή ρετιρέ στο Ψυχοδοχείο "Ο Παράδεισος". Ένα νοιάζει κι απασχολεί τον πιστό οπαδό της εκάστοτε θρησκείας ή δόγματος:

Μια θέση στον Παράδεισο.

Η θρησκεία μπορεί φαινομενικά να κινείται σε εποχές χιλιάδων ετών πριν όσον αφορά τα προστάγματά της ή την οπτική γωνία της, κρίνοντας πάντα με τα ματοκυάλια του παρελθόντος τα μελλοντικά μα και τα μελλούμενα... κατάφερε όμως νωρίς να ξεφύγει από τα στενά πλαίσια της διαχείρισης των ψυχών ημών και υμών και να ασχοληθεί με τα επικερδή εγκόσμια. Σύγκρουση ιδεολογιών στο χώρο της έχουν προ πολλού εκλείψει, τα ιερά γραφόμενα σφραγίζουν και τα μελλούμενα των πιστών οπαδών που αγοράζουν με κάθε τρόπο την πολυπόθητη και πολυδιαφημιζόμενη σωτηρία...

Τυχερή η Εκκλησία. Το πλαίσιο στο οποίο κινείται - στηρίζεται, φαντάζει άθραυστο, απόρθητο. Δε χρειάζεται να ασχοληθεί με προϋπολογισμούς, δε χρειάζεται να ασχοληθεί με ασφαλιστικά, δε χρειάζεται να ανακαλύψει νέους τρόπους αρμέγματος του θεοσεβούμενου και θεοφοβούμενου ποιμνίου. Η ίδια έννοια από την πρώτη στιγμή πουλάει και πάντα θα πουλάει...

Σωτηρία.

Πολιτική και υποσχέσεις... δύσκολο πεδίο αγώνος, ειδικά όταν η ταινία είναι χιλιοπαιγμένη και γνωστή κάθε πιθανή εξέλιξη. Κάποτε υπήρχαν οι προφήτες της πολιτικής, οι μεσσίες, οι λαοπλάνοι. Με ένα λόγο τους τα πλήθη παραληρούσαν εν χορώ, τους ακολουθούσαν, τους λάτρευαν σαν επίγειους θεούς...

Ο λύκος κι ο βοσκός με τα ψέματά του, τα ατέλειωτα ΘΑ που θ' άλλαζαν το σύμπαν, το ζωνάρι που πάντα πρέπει να σφίγγει κι άλλο για να έρθει η περιβόητη σωτηρία, το τούνελ που φως ποτέ του δε θα δει γιατί απλά ούτε είσοδο ούτε έξοδο δεν έχει, ο φαύλος κύκλος, ο κόσμος της πολιτικής, των πολιτικών και των μισθοφόρων της πολιτικής. Κόσμος ψεύδους, βρωμιάς, με μια δυσωδία παράνομων κι ανήθικων πράξεων στο πέρασμά τους...

Δεν είναι όλοι ίδιοι, υπάρχουν και οι καλοί, λέει... Σαφώς, υπάρχουν και οι καλοί. Που θα εξαργυρώσουν τελευταίοι την επιταγή, που θα σφραγίσουν στο τέλος το εισιτήριο. Που θα αντισταθούν όσο μπορούν πριν κι εκείνοι πιάσουν την κουτάλα προς όφελός τους η οποία προορισμένη να ταϊσει τους πολίτες, ουδέποτε το έπραξε καθώς πάντα σε λάθος χέρια βρισκόταν...

Τι είναι η θρησκεία; Μια επικερδής επιχείρηση οικονομικής αφαίμαξης πιστών με το πρόσχημα της περιβόητης σωτηρίας, αυτής της μεγιστοτεράστιας έννοιας που ανάθεμα κι αν γνώρισε αντίπαλο δέος ποτέ...

Τι είναι η πολιτική; Απλά ένας πρόσκαιρος τρόπος για κάποιους, ισόβιος για άλλους, οικονομικής αφαίμαξης των πολιτών με ορίζοντα τετραετίας...

Τετραετίας είπαμε;

Γράφουμε λάθος.

Κυβέρνηση τετραετίας στην ηλιόλουστη, πανέμορφη μα τόσο άτυχη χώρα μας είναι παραπλήσια ή συνώνυμη της ισόβιας ποινής. Τιμωρείται με ισόβια ο κατηγορούμενος, τα οποία είναι 25 χρόνια, για να γίνουν στη συνέχεια 10 και λόγω καλής διαγωγής ο προαναφερόμενος να βγει στα 5 - τα εξής 3 αφού τα 2 έφυγαν ανάμεσα σε δίκες, ενστάσεις κι επαναλήψεις διαδικασιών...

Κυβέρνηση τετραετίας στην Ελλάδα, σημαίνει εκλογές κάθε μήνα διότι τι πιο λογικό ορθό και πρέπον από μια νωπή λαϊκή εντολή... Και σπονδή στη μαλακία που μας δέρνει αλύπητα, ως λαό, ως ποιμενάρχες, ως πολιτικούς ηγέτες - ηγετίσκους - σφουγγοκωλάριους κι ως άλογο σύνολο...


...και δώστου αέναες στροφές παγιδευμένοι σ' ένα τούνελ δίχως είσοδο ή έξοδο, αλλάζοντας στην πρώτη ευκαιρία οδηγό που θα οδηγήσει τους πιστούς στο φως της εξόδου από αυτό...

Αθάνατοι

Άνθρωποι και παιχνίδια

Παιδικά παιχνίδια και παιδικά όνειρα εισέρχονται και μπλέκονται καμιά φορά στα όνειρα των "μεγάλων", θυμίζοντάς τους ανέμελες και ξέγνοιαστες στιγμές μ' ένα γλυκό περιτύλιγμα μαγείας τυλιγμένα...

Κι αν χάθηκε η παιδική αθωότητα και κείνη η ξεγνοιασιά, γέμισε το κενό με όλα όσα ενήλικες θ' απασχολήσουν. Το άγχος κι η ένταση καλούνται να γεμίσουν εκείνο το "παιδικό δωμάτιο" του μυαλού που κάποτε κατοικούσαν ιππότες και ήρωες, δράκοι και ξωτικά, μολυβένια στρατιωτάκια και γούνινα ζωάκια που φτιάχναν όλα έναν δικό τους κόσμο, με δικό του όνομα, πιο ζωντανό, πιο αληθινό, όπου όλα, τα πάντα μέσα σ' αυτόν, είχαν ζωή, δικά τους συναισθήματα κι ας ήταν όλα άψυχα...

Μαγεία που ξεκινούσε από τη βιτρίνα της μαγικής παιχνιδούπολης, κι ας ήταν ένα απλό εμπορικό κατάστημα παιχνιδιών... Εκατοντάδες παιχνίδια, άψυχα - νεκρά για τους μεγάλους, μα γεμάτα ζωή για κείνα τα μάτια τα παιδικά που μ' άλλον "τρόπο" βλέπουν. Εκείνα που θα δούν πίσω από το ξύλο, το πλαστικό, το ύφασμα, το γούνινο τρίχωμα και θ' αντικρίσουν αυτό που οι μεγάλοι αγνοούν, ηθελημένα πια.. Και θα δουν παιχνίδια να τους γνέφουν...

Τα παιχνίδια, έχουν ζωή κι αυτά, έχουν ψυχή, έχουν συναισθήματα. Μα μόνο στα μάτια των παιδιών θα αποφασίσουν να το δείξουν...

Μεγαλώνουν οι άνθρωποι, χάνεται η μαγεία, μα πίσω στην άκρη του μυαλού σ' αραχνιασμένους χώρους, όλο και κάποια απομεινάρια παιδικά θα κείτονται ξεχασμένα - παρατημένα, ή επιμελώς κρυμμένα...

Τα έχουμε ανάγκη, μας έχουν κι αυτά ανάγκη. Δικά μας είναι κι ας ήταν επιλογή μας ο εξοβελισμός τους...

Παιχνίδια παιδικά, παιχνίδια ενηλίκων κι άνθρωποι - παιχνίδια. Ξέρουν το ρόλο τους, κι ίσως τον αγαπάνε. Χαρά για να προσφέρουν το μόνο που τους απασχολεί, κι ας μη δηλώνει το χαμογελαστό το προσωπείο που φοράνε το τι υπάρχει από κάτω, εκείνο το περίεργο κενό που ένα νεύμα περιμένει ζωή για ν' αποχτήσει...

Αναζήτηση ιδεολογικής ταυτότητας

Anabel Derlam - Der Schrei

Νέες εκλογές, νέα σχήματα, νέα πρόσωπα, νέες εποχές, νέα οράματα, νέες ιδέες, νέα έπιπλα σε άδεια γραφεία υπουργείων, νέα φυτά με νέες γλάστρες σε ένα απαρχαιωμένο σύστημα πολιτικών αντιλήψεων, όπου ναι μεν ο Πολίτης λόγω εκλογών αισθάνθηκε για λίγα λεπτά κυρίαρχος αυτού του στημένου παιγνίου, αλλά πολύ γρήγορα θα λάβει τη θέση που του αρμόζει και του αξίζει...

Στα αζήτητα...

Είμαστε νέοι, πολύ νέοι που θα έλεγε κι ο Καρυωτάκης... Μας γέρασαν δυστυχώς πρόωρα όλοι όσοι με περισσή αυταπάρνηση ανέλαβαν να σώσουν τον έρμο τόπο μας - από τι άραγε? - όταν η μόνη σωτηρία που θα μπορούσαν να προσφέρουν θα ήταν να μας απαλλάξουν από τους εαυτούς τους κι όλο τον εξουσιαστικό συρφετό γύρω τους...

Πού φτάσαμε?

Απλά σε όσα κατακρίναμε: τα δημόσια αξιώματα να καταλαμβάνονται με βάση την αριστοκρατική καταγωγή και τον πλούτο για να ασκηθούν δια βίου με μια πρέζα δημοκρατίας σε κάποιες προεπιλεγμένες στιγμές όπου ο κατ' επίφαση "κυρίαρχος λαός" θα ασκήσει το δικαίωμά του για 1-2 λεπτά, για να νιώσει ότι αποτελεί το σημαντικότερο κομμάτι μιας ανύπαρκτης δημοκρατίας...

Οι ξένοι μας κατάλαβαν, αν και κουτόφραγκοι ως συνήθως... "Κληρονομική Δημοκρατία" αποκάλεσαν το περίεργης υφής πολίτευμά μας, άσχετα αν εμείς βαυκαλιζόμαστε με τα έργα ενδόξων προγόνων μας...

Κεντροδεξιοί αμερικανόφιλοι δεμένοι στο ρωσικό άρμα με αριστερά συνθήματα και πρακτικές, κεντροαριστεροί μεγαλωμένοι μες τον αντιαμερικανισμό να σέρνονται από το αμερικάνικο άρμα και να το δείχνουν με στόμφο από την πρώτη μέρα της νέας τους διακυβέρνησης, light αριστεροί πρώην καλαμοκαβαλητές που είδαν τα ποσοστά τους να εξανεμίζονται και να αγκομαχούν να επιβιώσουν στον πολιτικό στίβο της ανυπαρξίας τους, αριστεροί δεινόσαυροι που δε λένε να συνειδητοποιήσουν ότι η εποχή τους έχει παρέλθει προ πολλού, δεξιά απολιθώματα που η αριστερά δε γνωρίζει που πατάει η δεξιά τους και πάνω στην πολιτική αυτή κόπρο να λιάζεται ένας ηλίανθος που κόπτεται για το περιβάλλον αλλά ευθύνες δε θέλει παρά μόνο όταν ο ίδιος κληθεί να κυβερνήσει...

Ελληνικής πολιτικής μωρίας το ανάγνωσμα... Αυτοί είμαστε, αυτούς έχουμε. Κι ό,τι αξίζει κανείς, αυτό έχει...

Συμπαντική Νομοτέλεια...