Μερίσματα του χρόνου

Μα τι σπουδαία η ερώτηση που πλανήθηκε πριν κάμποσα χρόνια εδώ παρακάτω... Πού πήγανε τα όνειρα που έπλαθαν το μέλλον, λέει...

Όνειρα και μέλλον. Τα πιο κοινά, τ' ατομικά, πολύχρωμα και γυαλιστερά σαν χάντρες, καθρεφτάκια και κορδέλες χρωματιστές που μαγικά τυλίγονται και ξετυλίγονται όπως φυσάει ο αέρας, ας είναι και κοπανιστός. Τρελαίνεται κάθε ιθαγενής μόλις τ' αντικρίζει. Ξεχνάει μεμιάς αξίες, φόβους, κακουχίες, τα όσα πέρασε, τα όσα ήθελε, τα τούνελ που τον στρίμωξαν για χρόνια, να ψάχνει έξοδο να βρει, να έχει μια ασχολία. Πόσες χάντρες πήραμε όλα αυτά τα χρόνια και τι υπέροχα τα καθρεφτάκια που μας χάρισαν οι ιθύνοντες να καμαρώνουμε τα κάλλη μας την ώρα που μας έπαιρναν το έδαφος κάτω από τα πόδια μας μαζί και τ' όνειρά μας...

Η κοινωνία μας βασίζεται στην απασχόληση του δυναμικού της. Κι αν αυτή η απασχόληση δεν υπάρχει παρά μόνο στις ελληνικές καλένδες τις ανύπαρκτες, όσον αφορά την χώρα μας την αγαπημένη, θα πρέπει να δημιουργηθεί έστω και με μαγικό ραβδάκι. Τα τούνελ πάντα μια λύση ήταν και θα είναι. Αξία ποτέ δε χάνουν συν ότι είναι πλήρης απασχόλησης. Τοποθετείς το άτομο σ' ένα τούνελ σκαμμένο σε πλήρη κύκλο κι άστον να βρει την έξοδο που στην ουσία είσοδος στον επόμενο θάλαμο είναι και μόνο. Κι αν είναι νεκροθάλαμος ακόμα καλύτερα. Αξία θ' αποχτήσει και μάρτυς μου η Αμφίπολη κι οι ένοικοι του τύμβου που τρέμουν μην τους βρουν...

Περάσαν κάτι λίγα χρόνια που κάτι λεξούλες γράφτηκαν εδώ. Και ω του θαύματος δεν άλλαξε και τίποτα ιδιαίτερο πέρα από κάτι ψηφία χρονολογίας που πήραν την ανιούσα. Τα ίδια τα μίζερα, τα ανέλπιδα, τα ηλίθια, τα βαρετά, τα απολίτιστα, τα ανέραστα. 

Μια περίεργη γενιά η δικιά μου. Ο έρωτας σήμαινε πολλά, τα πάντα βασικά. Κυβερνήσεις έριχνε, κοινωνίες άλλαζε. Τι σόι γενιά είναι τούτη η ανέραστη?

Μέλλον? Ναι, πάντα. Όσο ζεις ελπίζεις. Απλά είναι τόσο μικρή η ριμάδα η ζωή. Χρειάζεσαι τόσες ζωές για νάχεις ελπίδες να τ' αγγίξεις μαζί κι αυτά που χάθηκαν και τόσο πια σου λείπουν. 

Οράματα κι αυταπάτες

Όμορφα που περνούν οι μέρες μας! Βουτηγμένοι ως το λαιμό μέσα στο βούρκο των υποσχέσεών τους τρεφόμαστε με όσα έπεσαν από τα τραπέζια με τα ατελείωτα φαγοπότια τους, ατενίζουμε τον άδειο ορίζοντα που κάποτε έσφυζε από χρώματα κι αισθήματα μ' ένα απλανές βλέμμα ίδιο με το βλέμμα εκείνου του κιτρινισμένου προσώπου που γύρισε την πλάτη του στα εγκόσμια, κάνουμε ελιγμούς ανάμεσα σε αριθμούς και ποσοστά, αναθεματίζοντας την ώρα και τη στιγμή που βάλαμε όλα όσα μας σκότωσαν, στη ζωή μας...

Φύση - παρα φύση ο βιασμός, και με την έγκρισή μας. Τους δόθηκε το στέμμα και η εξουσία, μαζί και η ζωή μας. Πιόνια στη σκακιέρα και τιμές σε γραφική παράσταση και μόνο τα όσα μας αφορούν και τα όσα μας εκφράζουν...

Για να έρθουν και πάλι, χωρίς αιδώ χωρίς ντροπή χωρίς ίχνος τσίπας να μας πουλήσουν εκείνο, το πιο σκληρό ναρκωτικό που απαρχής κόσμου πουλάει:

Σωτηρία...

Κι αγκιστρωμένοι με αφέλεια πάνω σε άχαρα συνθήματα που τίποτε δεν εκφράζουν, αναμασώντας κούφια λόγια και χαμογελώντας στις κούφιες υποσχέσεις των, θα συνεχίσουμε να οδεύουμε σ' αυτό το τούνελ που φως δεν πρόκειται να μπει.

Βυθιστείτε στη λήθη, αφήστε τα λόγια τους να σας συνεπάρουν, αφεθείτε στις υποσχέσεις τους... Κι αν η δόση δεν αρκεί, απλά θα αυξηθεί... θα αυξηθεί όσο χρειαστεί για να μας δώσει τα όσα στερηθήκαμε, έστω για λίγο. Όσο θα διαρκέσει.

...μέχρι την τελική, θανατηφόρα δόση...

Άνθρωποι και παιχνίδια

Παιδικά παιχνίδια και παιδικά όνειρα εισέρχονται και μπλέκονται καμιά φορά στα όνειρα των "μεγάλων", θυμίζοντάς τους ανέμελες και ξέγνοιαστες στιγμές μ' ένα γλυκό περιτύλιγμα μαγείας τυλιγμένα...

Κι αν χάθηκε η παιδική αθωότητα και κείνη η ξεγνοιασιά, γέμισε το κενό με όλα όσα ενήλικες θ' απασχολήσουν. Το άγχος κι η ένταση καλούνται να γεμίσουν εκείνο το "παιδικό δωμάτιο" του μυαλού που κάποτε κατοικούσαν ιππότες και ήρωες, δράκοι και ξωτικά, μολυβένια στρατιωτάκια και γούνινα ζωάκια που φτιάχναν όλα έναν δικό τους κόσμο, με δικό του όνομα, πιο ζωντανό, πιο αληθινό, όπου όλα, τα πάντα μέσα σ' αυτόν, είχαν ζωή, δικά τους συναισθήματα κι ας ήταν όλα άψυχα...

Μαγεία που ξεκινούσε από τη βιτρίνα της μαγικής παιχνιδούπολης, κι ας ήταν ένα απλό εμπορικό κατάστημα παιχνιδιών... Εκατοντάδες παιχνίδια, άψυχα - νεκρά για τους μεγάλους, μα γεμάτα ζωή για κείνα τα μάτια τα παιδικά που μ' άλλον "τρόπο" βλέπουν. Εκείνα που θα δούν πίσω από το ξύλο, το πλαστικό, το ύφασμα, το γούνινο τρίχωμα και θ' αντικρίσουν αυτό που οι μεγάλοι αγνοούν, ηθελημένα πια.. Και θα δουν παιχνίδια να τους γνέφουν...

Τα παιχνίδια, έχουν ζωή κι αυτά, έχουν ψυχή, έχουν συναισθήματα. Μα μόνο στα μάτια των παιδιών θα αποφασίσουν να το δείξουν...

Μεγαλώνουν οι άνθρωποι, χάνεται η μαγεία, μα πίσω στην άκρη του μυαλού σ' αραχνιασμένους χώρους, όλο και κάποια απομεινάρια παιδικά θα κείτονται ξεχασμένα - παρατημένα, ή επιμελώς κρυμμένα...

Τα έχουμε ανάγκη, μας έχουν κι αυτά ανάγκη. Δικά μας είναι κι ας ήταν επιλογή μας ο εξοβελισμός τους...

Παιχνίδια παιδικά, παιχνίδια ενηλίκων κι άνθρωποι - παιχνίδια. Ξέρουν το ρόλο τους, κι ίσως τον αγαπάνε. Χαρά για να προσφέρουν το μόνο που τους απασχολεί, κι ας μη δηλώνει το χαμογελαστό το προσωπείο που φοράνε το τι υπάρχει από κάτω, εκείνο το περίεργο κενό που ένα νεύμα περιμένει ζωή για ν' αποχτήσει...

...και στο βάθος ηλιοβασίλεμα...

Βρεγμένες από θάλασσα οι αισθήσεις

αλάτι στις ανέμελες του καλοκαιριού πληγές,

ανέμελες κι οι σκέψεις σαν πατημασιές στην άμμο

καθώς γεμίζουν της ψυχής σου οι πηγές...

Μακριά απ' όλα, στο όνειρο χαμένοι

ζευγάρι με τον ήλιο, τις ακτίνες του, το φως,

στεφάνι στα μαλλιά της θα φορέσεις

κι ο ορίζοντας απλά ανοίγεται γυμνός...

Γυμνός σαν το φιλί που λύθηκε στα χείλη,

σαν τον καρπό που έπεσε θαρρείς

εκείνη τη στιγμή και σκόρπισε μαγεία...

Με της ψυχής τα μάτια μόνο να θωρείς!



Καλό Καλοκαίρι!

Εκ του οράν το εράν

Αποτοξίνωση

Είναι όμορφο να χάνεσαι τελικά... Σα να μπαίνεις σ' άλλο χωροχρόνο. Αφήνεις πίσω σου ό,τι σ' απασχολεί, ό,τι σ' αγχώνει, ό,τι σ' ενοχλεί κι ό,τι δεν αντέχεις να βλέπεις... Ρίχνεις μια μεγιστοτεράστια μούντζα σ' όσους καθορίζουν την κάλπικη καθημερινότητά σου, κλείνεις το χαζοκούτι της "ενημέρωσης" για 2 εβδομάδες, γλιτώνεις από τη σαπίλα που κάθε βράδυ ξημεροβραδιάζεται στα τηλεοπτικά κανάλια, ξεφεύγεις από τα ψεύδη τους, τις κραυγές τους, το ξερολίστικο της (κάθε) υπόθεσης που τους χαρακτηρίζει, σταματάς συνειδητά να ασχολείσαι και να ενημερώνεσαι από τους ...έγκυρους και έγκριτους θεούς και θεές της ενημέρωσης, ασχολείσαι μ' ό,τι σου αρέσει, ό,τι σ' ηρεμεί, ό,τι σ' εξιτάρει, ό,τι σε συναρπάζει...

Και ξαφνικά, όλα αλλάζουν. Όλα τόσο όμορφα γύρω σου... Η Άνοιξη με τα πέπλα της, και τα όνειρά σου να μην τα σκιάζει κανένας κερατάς...

Η απόλυτη ηρεμία...

Πλάτη σ' ό,τι απλά τον χρόνο μας κλέβει και μικραίνει...

Εκεί που πρέπει κάθε άσχημο να τελειώνει, στον κάλαθο των αχρήστων κι από εκεί στον κάδο απορριμάτων. Καθώς πηγαίνοντας να αδειάσεις το καλάθι, συνειδητοποιείς πόσο χρόνο αφιέρωσες σε πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις που δεν άξιζαν ούτε χιλιοστό δευτερολέπτου να τους χαρίσεις...

Αποτοξίνωση απ' οτιδήποτε σάπιο γύρω μας...

Και το χαμόγελο ξεπροβάλλει σαν τον ήλιο στην κορυφογραμμή...

The Hag of Beare

Κι αν η ιστορία γράφτηκε από τους νικητές κι αν η λήθη σύμμαχος τους... και τι μ' αυτό. Αυτά τα ελάχιστα ψήγματα του παρελθόντος που κονιορτοποιημένα έφτασαν ως τις μέρες μας αρκούν να μιλήσουν και να καταμαρτυρήσουν τα όσα κάποτε έλαμπαν κάτω από τον ήλιο...

The Hag of Beare, ένα παγανιστικό ποίημα του 9ου μ.Χ αιώνα... Μια ηλικιωμένη γυναίκα, έχοντας γίνει καλόγρια, μετρά τις μέρες γύρω της με μετάνοιες και προσευχές... Πίσω από το γέρικο αυτό πέπλο, μια Θεότητα του ιρλανδικού παγανιστικού παρελθόντος προσπαθεί να προσαρμοστεί στη Νέα Θρησκεία για να επιβιώσει... Προσαρμογή και επιβίωση... κι ο πόνος η μοναδική παρέα πλάι στο προηγούμενο δίδυμο...

The Hag of Beare
CAILLEACH BHÉARA
he Hag of Beare am I Who once was beautiful.
Now all I know is how to die. I'll do it well...
Look at my skin Stretched tight on the bone.
Where kings have pressed their lips, The pain, the pain...
I don't hate the men Who swore the truth was in their lies.
One thing alone I hate - Women's eyes...
The young sun Gives its youth to everyone, Touching everything with gold.
In me, the cold...

The cold. Yet still a seed Burns there.
Women love only money now. But when I loved, I loved Young men...

Young men whose horses galloped On many an open plain Beating lightning from the ground.
I loved such men...
And still the sea Rears and plunges into me, Shoving, rolling through my head
Images of the drifting dead...
A soldier cries Pitifully about his plight;
A king fades Into the shivering night...

Does not every season prove That the acorn hits the ground?
Have I not known enough of love To know it's lost as soon as found?
I drank my fill of wine with kings, Their eyes fixed on my hair.
Now among the stinking hags I chew the cud of prayer...

Time was the sea Brought kings as slaves to me.
Now I near the face of God And the crab crawls through my blood...

I loved the wine That thrilled me to my fingertips;
Now the spinster wind Stitches salt into my lips...

The coward sea Slouches away from me. Fear brings back the tide
that made me stretch at the side Of him who'd take me briefly for his bride...

The sea grows smaller, smaller now. Farther, farther it goes
Leaving me here where the foam dries On the deserted land,

Dry as my shrunken thighs, As the tongue that presses my lips,
As the veins that break through my hands...

ια ηλικιωμένη γυναίκα του Beare είμαι, που κάποτε ήταν όμορφη.
Τώρα, το μόνο που γνωρίζω είναι το πώς θα πεθάνω. Θα το κάνω όμορφα...

Κοιτάξτε το δέρμα μου... σφιχταγκαλιασμένο με τα κόκαλα.
Εκεί που οι βασιλιάδες ακουμπούσαν τα χείλη τους, τον Πόνο, τον Πόνο...
Δεν μισώ τους άντρες που ορκίστηκαν πως η Αλήθεια βρισκόταν μες τα ψέματά τους.
Μόνο ένα πράγμα μισώ - Τα Γυναικεία Μάτια...

Ο νεανικός Ήλιος χαρίζει τα νιάτα του σε όλους, αγγίζοντας τα πάντα με χρυσό.
Μέσα μου, το ψύχος...

Το ψύχος. Εν τούτοις, ακόμη επωάζεται κάποιος σπόρος.
Οι γυναίκες τώρα πια αγαπούν μόνο τα χρήματα. Μα όταν εγώ αγαπούσα, αγαπούσα Νέους...
Νέους που τα άλογά τους κάλπαζαν, σαν κεραυνοί που χτυπούν το έδαφος.
Τέτοιους άντρες αγάπησα...
Κι η θάλασσα εξακολουθεί να με ξεσηκώνει και να με βουτά, να κυματίζει μες το κεφάλι μου
εικόνες από τους παρασυρμένους νεκρούς...

Ένας στρατιώτης κλαίει οικτρά για το χάλι του.
Ένας βασιλιάς σβήνει μες τη νυχτιά που τρεμοπαίζει...

Μήπως κάθε εποχή δεν αποδεικνύει πως τα βελανίδια πέφτουν στο έδαφος;
Σάμπως δεν γνώρισα αρκετά την αγάπη για να πω πως την χάνεις άπαξ και τη βρεις;

Ήπια το γιόμα του κρασιού με βασιλείς. Τα μάτια τους καρφώθηκαν στα μαλλιά μου.
Τώρα, ανάμεσα σε βρομερούς μεσήλικες, αναμασώ προσευχές...

Ο Χρόνος μου 'φερε για σκλάβους βασιλείς.
Τώρα, πλησιάζω το πρόσωπο του Θεού κι ένα παράπονο σέρνεται μες το αίμα μου...
Αγάπησα το κρασί που μ' αναστάτωνε ως τα ακροδάχτυλά μου.
Τώρα ο άνεμος της αγαμίας καρφώνει αλάτι στα χείλη μου...

Η δειλή θάλασσα αποσύρεται σκυφτή μακριά μου. Ο φόβος φέρνει την παλίρροια
που μ' έκανε ν' απλώνομαι στο πλευρό Εκείνου που θα μ' έπαιρνε για λίγο γυναίκα του...

Η θάλασσα γίνεται μικρότερη, και μικρότερη τώρα. Μακρύτερα και πιο μακριά πηγαίνει
αφήνοντάς με εδώ όπου ο αφρός ξεραίνεται στην άνυδρη γη...

Άνυδρη σαν τους ζαρωμένους μηρούς μου, σαν τη γλώσσα που πιέζει τα χείλη μου,
σαν τις φλέβες που ξεπηδούν, ίδιοι φραγμοί, στα χέρια μου...

Ευχαριστώ από καρδίας την Lola, που της ζήτησα μια απλή μετάφραση αυτού του σχεδόν άγνωστου έργου και προέκυψε ποίημα... Απίστευτη δύναμη και απόλυτα διαλεγμένες εκφράσεις και λέξεις...

Έρωτας...

Μέρα γιορτινή σήμερα λοιπόν? Ας φορέσουμε τα καλά μας τότε. Αν και δε νομίζω ότι μια μέρα που δηλώθηκε εξαρχής το τι θα αντιπροσωπεύει προσφέρει κάτι παραπάνω ή λιγότερο σ' ό,τι νιώθει κανείς...

Από την άλλη κοινωνία ..."ταχυονίων" η δική μας, τα πάντα μέσα σε άγχος και ταχύτητα γίνονται, ο χρόνος χάνει την αξία του, τα πάντα προσπερνιούνται κι οπότε καλώς να υπάρχει έστω κι σ' ένα ημερολόγιο μια μέρα που ρόλος της θα είναι να μας υπενθυμίζει τα όσα θα έπρεπε κάθε μέρα να συμβαίνουν, κι ειδικά κάθε νύχτα...

Όμορφη η κοινωνία μας κι αγγελικά πλασμένη για να γυροφέρνουν οι πάσης φύσεως κολασμένοι που όπως θέλουν ονομάζονται κι όχι όπως θα τους καλέσουν οι άλλοι. Σ' άλλες εποχές ο έρωτας ήταν θρησκεία, τώρα θα ψάξεις για μία μέρα που θα απλωθεί σαν τους πελάτες σ' εμποροπανήγυρη να αγοράσεις την πραμάτεια που πουλάνε... Ο έρωτας τη σήμερον αγοράζεται και πουλιέται... καμιά σχέση με τον αγοραίο έρωτα. Ο δεύτερος σαφώς πιο ντόμπρος είναι. Κι η όποια θρησκεία να τρέχει να μαζέψει τ' ασυμμάζευτα, να προλάβει τα απρόβλεπτα και τα όσα δεν μπορεί να χειριστεί καθώς το λογισμικό της παρωχημένο και ξεπερασμένο από την πρώτη στιγμή ήταν. Όταν ο κώδικας δεν βασίζεται σ' ανθρώπινες ανάγκες απλά στα αζήτητα θα καταλήξει...

Σπονδή στο αρχαίο πνεύμα τ' αθάνατο το ερωτικό, όπου Θεοί και Άνθρωποι στον έρωτα θα πειθαρχήσουν... Κι ανάθεμα σε δόγματα απάνθρωπα που τον έρωτα θα δαιμονοποιήσουν και ούτε ψήγμα ερωτικό στα κιτάπια τους δε θα βρεις...

Ας είναι μια μέρα λοιπόν, να θυμίζει σε κάποιους τα όσα κάθε στιγμή θα έπρεπε να είναι...

Και σπονδή σ' εκείνους τους άνοους της κάθε πολιτισμένης θρησκείας που ακόμα και μια μέρα "αφιερωμένη" στου έρωτα τα τερτίπια, τους ενοχλεί...

Ανέραστες θρησκείες κι ανέραστα δόγματα για ανέραστους ανθρώπους...

Οπότε ερωτευτείτε ελεύθερα και μην περιμένετε να σας το θυμίσει το κάθε ημερολόγιο...