Ά(γ)ριες Αθλιότητες

Οικογένεια, μια λέξη τόσο όμορφη που αποπνέει ζέστη, σιγουριά, φροντίδα, στοργή, κατανόηση, αγάπη...

Ευρωπαϊκή Οικογένεια, μια κατ' επίφαση συμβίωση δήθεν ισότιμων μελών όπου η ζέστη απλά θυμίζει τις γερμανικές φάμπρικες, η σιγουριά τη σιγουριά του φυτοφάγου που βλέπει την αγέλη σαρκοφάγων γύρω του να σφίγγει τον κλοιό, η δε φροντίδα τη φροντίδα του δεσμοφύλακα στους δέσμιούς του, η στοργή τη στοργή με την οποία ο τοκογλύφος συμπεριφέρεται στους δανειολήπτες του που καθυστερούν να αποπληρώσουν το χρέος, η κατανόηση και η αγάπη απλά τυπικές έννοιες για το θεαθήναι στα πλαίσια της υπέροχης αυτής λυκοφιλίας...

Για την περίπτωση της χώρας μας και την κατάντια αυτής, δε χρειάζεται κανένας ξένος να μας επιστήσει την προσοχή. Γνωρίζουμε τι εγχώρια φίδια, τσακάλια και ύαινες τρέφαμε, το νιώθουμε κάθε στιγμή στο πετσί μας. Δυστυχώς σ' αυτή τη χώρα παρέμεινε η Ύβρις και στρογγυλοκάθισε. Αυτή η Νέμεση δε λέει να φανεί. Για τη λογική δεν το συζητάμε, ούτε φάνηκε ούτε θα φανεί ποτέ...

Ευρωπαϊκή Ένωση, ένας σχετικά ατυχής όρος. Για καμιά ένωση δεν πρόκειται. Σαφώς πρόκειται για μια εμπορική, οικονομική κοινότητα και μόνο. Οπότε επιστροφή στο ορθότερο ΕΟΚ. Και καθώς η ιστορία έχει την τάση να επαναλαμβάνεται, πόσο επίκαιρο φαντάζει πλέον το "Έξω από την ΕΟΚ". Φαντάζομαι το εγχώριο Κομμουνιστικό Κόμμα τρίβει τα χέρια του από χαρά και ικανοποίηση...

Ευρωπαική Ένωση είναι στην ουσία ένα κοπάδι με Γερμανό ποιμένα, όπως περίτρανα αποδείχτηκε τις τελευταίες ημέρες. Καμιά Γαλλία, καμιά Αγγλία (που παρεμπιπτόντως διανύει περίοδο απίστευτης ευφορίας λόγω της επιλογής της να μείνει στη Λίρα, άσχετο) δεν απειλούν την πρωτοκαθεδρία των συμπέθερων (λόγω Όθωνα) Ινδογερμανών...

Το πώς και το γιατί αυτού του περίεργου μένους κατά της χώρας μας από γερμανικής πλευράς το οποίο εκδηλώθηκε μέσω των περιοδικών Focus και Der Spiegel, δεν είναι κάτι που πρέπει να μας δημιουργεί έκπληξη... Τυγχάνω τυχερός - άτυχος καθώς έζησα επί 15ετίας τον σεβαστό αυτό βόρειο λαό, και ουκ ολίγα για τα έργα και ημέραι του θεωρώ ότι γνωρίζω, ειδικά τις σύγχρονες...

Ο Γερμανός έχει πολλά προτερήματα, τα κυριότερο εκ των οποίων η εργατικότητα και η πειθαρχία. Καμιά σχέση με τον Έλληνα οπότε... Αυτό που επισκιάζει όμως τα πάντα είναι το κύριο ελάττωμά του... Η μνήμη ελέφαντα... Ο Γερμανός ποτέ δεν ξεχνά. Καμιά σχέση πάλι με τον Έλληνα ο οποίος έπασχε και πάσχει από μνήμη γι' αυτό κι η λογική δεν μπορεί να χτίσει φωλιά στο ακατοίκητό του...

Προς τι το μίσος λοιπόν... Απλό... Δύο λαούς στην Ευρώπη θα ήθελαν οι σεβαστοί συμπέθεροι να εξαφανίσουν από το χάρτη... Δύο λαοί αντιστάθηκαν στην βάρβαρη επέλασή τους πριν 70 χρόνια στην Ευρώπη... Τον έναν σχεδόν κατάφεραν πριν 10 χρόνια να τον εξαφανίσουν. Άτυχη τυχερή η Σερβία... Για τον δεύτερο απλά περιμένουν, υπομονετικά...

Ποτέ δεν πρόκειται να ξεχάσει ο Γερμανός την ελληνική στάση και σθεναρή αντίσταση στον μεγάλο πόλεμο. Ποτέ δεν ξέχασε του Σέρβους και το απέδειξε... Όπως και δεν ξεχνάει και τους ανατολίτες κουμπάρους μας για την φιλική τους στάση στη διάρκεια του πολέμου...

Και η περίπτωση της χώρας μας απλά η τέλεια ευκαιρία για αποπληρωμή εκείνου του χρέους που τους κόστισε τον πόλεμο...

Υπερβολές?

Μμμ ίσως...

Σημασία έχει ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Και οι Γερμανοί με τη μορφή της Deutsche Bank ξανάρχονται να ...προστατέψουν τον ελληνικό χρυσό...

... ελπίζω μόνο να μην γνωρίζουν ότι ο χρυσός πουλήθηκε επί εποχής Σημίτη για να λάβουμε την είσοδο στο φοβερό και τρομερό κλειστό κλαμπ τους...

Ατυχία θα ήταν να μην έρθουν τελικά οι Γερμανοί... Και τι θ' απογίνουμε μετά δίχως βαρβάρους?

Πολιτικά Παραγγέλματα

Ελληνικό Κράτος, ένα τερατούργημα, μια πολιτική οντότητα που αν λάμβανε σάρκα και οστά θα ήταν σαν απόγονος της Λερναίας Ύδρας... να ντερλικώνει το ένα κεφάλι και στο άλλο να μη δίνει. Ένα να κόβεις, τρία να ξεπροβάλλουν ώστε να συνεχιστεί το μέγα, αθάνατο φαγοπότι...

Ελληνική Διπλωματία, Έλληνες Πολιτικοί κι ενασχόληση με τα Κοινά - στο ορθότερο "ο ταχύτερος τρόπος πλουτισμού στη σύγχρονη Ελλάδα" - τα τρία κακά συναπαντήματα της άμοιρης χώρας μας. Ανέκδοτο η πρώτη, γελωτοποιοί οι δεύτεροι, οίκος εμπορίου και συναπάντημα πλιατσικολόγων, μισθοφόρων και τυχοδιωκτών το τρίτο...

Και στη μέση, οι τυχεροί πολίτες αυτής της χώρας αυτού του άγιου τόπου, τον ευλογημένο από τους Θεούς που η τύχη Τους αγνοείται μετά την ενασχόλησή τους και τη συμμετοχή τους στα Τρωικά, όπου είχαν τη φαεινή ιδέα να συμμετάσχουν. Ανέκραξαν αφ' υψηλού...

"Ω, μα είναι τρελοί αυτοί οι Δαναοί!"

...εγκαταλείποντάς μας στη τύχη μας - μην μπορώντας άκρη να βγάλουν μαζί μας - κι έκτοτε μεγαλουργούμε αφού καταφέραμε ακόμη και την ίδια τη Μοίρα να μαλλιοτραβιέται μ' αυτά που βλέπει...

Είμαστε ωραίοι ως λαός κι "οι ωραίοι έχουν χρέη" ως λέγει κι ο καθ' όλα σεβαστός κι αγαπητός κος Τράγκας στις εκπομπές του!

Μόνο 302 δισεκατομμύρια Ευρώ εξωτερικό χρέος έχει αυτή η χώρα, που αντιστοιχεί σε 30.200 € σε κάθε Έλληνα ηλικίας 0 έως 100. Ψιλοπράγματα δηλαδή, ένα μεσαίο δάνειο για κάθε πολίτη και σώζεται η χώρα... Βέβαια, τα νεογνά και τα βρέφη θα δυσκολευτούν λίγο να συνάψουν δάνειο αλλά η πενία από αρχαιοτάτων ετών, τέχνες κατεργάζεται κι η ελπίδα πάντα υπάρχει στο κουτί της Πανδώρας...

Tο πώς και πού φαγώθηκαν τα χρήματα, το γιατί άδειασαν τα ουδέποτε γεμάτα ταμεία δεν είναι δύσκολο να απαντηθεί... Τρωκτικά μεταλλαγμένα σε πολιτικά όντα, ουκ ολίγα σ' αυτή τη χώρα.

---

Περιγραφή των προσόντων του Έλληνος Πολιτικού

Α. Μη απαραίτητα στοιχεία

Πολιτικές αρετές: Προαιρετικό στοιχείο - Δεν απαιτείται

Ιστορικές γνώσεις: Προαιρετικό στοιχείο - Δεν απαιτείται

Γνώσεις Γεωπολιτικής: Προαιρετικό στοιχείο - Δεν απαιτείται

Ηθικές αξίες: Προαιρετικό στοιχείο - Δεν απαιτείται

Λογική και κρίση: Προαιρετικό στοιχείο - Δεν απαιτείται

Παρρησία: Προαιρετικό στοιχείο - Δεν απαιτείται

Σοβαρότητα: Προαιρετικό στοιχείο - Δεν απαιτείται

Εργατικότητα: Προαιρετικό στοιχείο - Δεν απαιτείται

Μετριοπάθεια: Προαιρετικό στοιχείο - Δεν απαιτείται

Αφοσίωση: Προαιρετικό στοιχείο - Δεν απαιτείται

Τάση για ευεργεσίες: Προαιρετικό στοιχείο - Δεν απαιτείται

Διπλωματικά προσόντα: Προαιρετικό στοιχείο - Δεν απαιτείται

Πατριωτισμός: Προαιρετικό στοιχείο - Δεν απαιτείται

Β. Υποχρεωτικά στοιχεία

Τάση προς λαϊκισμό: Υποχρεωτικό στοιχείο

Τάση προς δημαγωγία: Υποχρεωτικό στοιχείο

Ευφράδεια λόγου: Υποχρεωτικό στοιχείο

Επιδίωξη πλουτισμού: Υποχρεωτικό στοιχείο

Επιρρεπής στη διαφθορά: Υποχρεωτικό στοιχείο

Επιρρεπής στα πάθη: Υποχρεωτικό στοιχείο

Επιρρεπής στο χρηματισμό και δωροδοκίες: Υποχρεωτικό στοιχείο

Σαν παραμύθι...

... σε μια εποχή όχι πολύ μακρινή από την παρούσα, σε μια χώρα σκιά του ηρωικού και ένδοξου παρελθόντος της, κυβερνούσαν κάποιοι κατ' επίφαση άριστοι που ονομαζόταν Έλληνες πολιτικοί και τους οποίους εξέλεγε ο λαός της με δημοκρατικές διαδικασίες για να κυβερνηθεί εν συνεχεία από αυτούς με περισσή δημοκρατική ευαισθησία...

Για πολλά χρόνια αυτή η έρμη χώρα σκοινοβατούσε ανάμεσα στην επιβίωση λόγω της γειτνίασής της με φιλήσυχους και φιλειρηνικούς γείτονες αλλά και της αυτοκαταστροφής της όντας υπέρμαχος της φράσης "Κλωτσάμε τη γεμάτη καρδάρα γάλα γιατί έτσι μας αρέσει".

Η εργατικότητα και η υπερηφάνεια κύρια χαρακτηριστικά αυτού του σπουδαίου λαού, μα δυστυχώς μια κατάρα πλανιόταν πάνω από τον τόπο αυτό...

Η κατάρα της λήθης...

...

Όμορφα τα παραμύθια, σε βάζουν σε κόσμους μαγικούς όπου σιδερόφραχτοι ιππότες δε διστάζουν να αντιμετωπίσουν θεούς και δαίμονες, δράκους και τέρατα για να ελευθερώσουν την πανέμορφη θηλυκή οπτασία που νωχελικά και με αέρινες κινήσεις μυρίζει το αρωματισμένο μαντηλάκι της προικισμένη με την απαιτούμενη υπομονή ώστε να το προσφέρει στον σωτήρα της και να του δοθεί εν συνεχεία σφραγίζοντας τα χείλη της ηδονικά πάνω στα δικά του, ως επιστέγασμα της άνευ όρου παράδοσής της...

Πριν όχι και τόσο πολλά χρόνια, με όχι και τόσο άγνωστους πολιτικούς - τους ίδιους στην ουσία που έχουν εκείνοι τη χαρά κι εμείς την ατυχία - να μας κυβερνάνε, η χώρα της Ελλάδας σύρθηκε για να ανταπεξέλθει σε καταστάσεις, γεγονότα και βάρη που τελικώς αποδείχτηκαν ανώτερα των όσων θα μπορούσε να σηκώσει...

Ναι σαφώς, αυτό το έθνος βασιζόμενο στους λίγους, τους απλούς, πάντα μεγαλουργούσε σκορπίζοντας τον κάθε άτυχο εχθρό σαν φύλλα Φθινοπώρου που τα απλώνει ο άνεμος στο κάθε πέρασμά του. Μα σαν το τρόπαιο της νίκης να στήσει επιχειρούσε, η νίκη εξανεμίζονταν σαν φύλλα Φθινοπώρου...

Ειμαρμένη. Η λήθη κι ο ηλίθιος, καμιά σχέση με τον περιπλανώμενο εντέλει...

31 Ιανουαρίου 1996, ξημερώματα μια μέρας δίχως ψευδαισθήσεις πλέον... καμιά απολύτως σχέση με τα ξημερώματα μιας 28ης Οκτωβρίου κάποιου άλλου έτους γεμάτου πράξεις ηρωικές, θεϊκές κι ανεπανάληπτες, κι ας σκόνταψε για άλλη μια φορά στο στήσιμο τροπαίου...

Ίμια 1996, άχαρες μέρες, γκρίζες μέρες που θα κληροδοτήσει γκρίζες γραμμές και γκρίζες ζώνες. Έργο των αρίστων? Μάλλον των αρεστών και σε όσους αρέσκονται τύχες των άλλων να ετοιμάζουν... Μαθήματα που δεν εμπεδώθηκαν, κι ένα κράτος που δε στάθηκε στο ύψος του, άθελα ή ηθελημένα - και πέρα από ένα ξέσπασμα που θα μπορούσε να έχει αλλάξει τα πάντα, να έχει κουρνιάσει έκτοτε σαν αδέσποτο, σα δαρμένο ζωντανό με την ουρά στα σκέλια...

Σκληρός χαλκός... κασσίτερος, πολύτιμο χρυσάφι κι ασήμι να τον ντύνουν... πέντε οι πτυχές μετάλλων περίτεχνα δεμένες, δοράτων και βελών αιχμές να αποκρούουν... λαμπρό στεφάνι, τρίδιπλο κι αργυρός τελαμώνας να κρέμεται, το σύνολο να δένει... το σώμα Αυτού που έμελλε να την κρατά, αλώβητο ν' αφήσει...

Μια χώρα που σύρθηκε σ' ένα στημένο παίγνιο, με τους πολιτικούς της ηγέτες ως άλλος Αγαμέμνονας θυσία το παιδί τους να προσφέρουν... Ούριος Άνεμος το ζητούμενο κι η Τροία περιμένει...

Η υπερηφάνεια ενός ολόκληρου έθνους θυσιάστηκε στα Ίμια, σ' ένα άχαρο και θλιβερό βωμό, χτισμένος σε παρασκήνια επαίσχυντων κι ανήθικων πράξεων... Πού πήγαν εκείνες οι ηρωικές στιγμές? Πώς έγινε και φώλιασε αυτός ο ανεξήγητος ο φόβος της απώλειας όταν μετά την κατ' επίφαση σοφή και νηφάλια αποφυγή αυτής τίποτα πλέον δε μας ανήκει?

Πώς να χαρακτηριστείς και σε ποιο βάθρο να τοποθετηθείς από την Ιστορία όταν συγκεντρώνεις πολεμικές δυνάμεις, με τους πολιτικούς σου αντιπάλους να βάζουν στην άκρη τις όποιες αντιρρήσεις και διαφωνίες τους επικροτώντας τις αποφάσεις σου στο έπακρο, κι εσύ ως άλλος Εφιάλτης τους Μήδους πίσω από την πλάτη όσων επέλεξαν στενά για να φυλάξουν, ως πειθήνιο όργανο οδηγείς?

Ο φόβος της απώλειας ή της καταστροφής, η απειλή θανάτου, η απειλή κατάρρευσης του πεζού μας κόσμου, ή η αβεβαιότητα της οποιασδήποτε έκβασης ο λόγος που το ξίφος μπήκε στο θηκάρι αν και είχε μισοτραβηχτεί? Με ποιον τρόπο θα εναντιωθείς σε άνομες πράξεις κι απαιτήσεις όταν αντί για πυγμή δουλικά το χέρι θα σηκώνεις σ' όποιον επιβουλεύεται τα δίκαιά σου?

Πού πήγε αυτό το σθένος και η σιγουριά της προηγούμενης μέρας? Ποιες Σειρήνες τα αυτιά σου πλάνεψαν να μην εναντιωθείς στα όσα από μακριά ως άνομα κι ανέντιμα σφυρίζουν?

Μήπως πιο έντιμη η φυγή και το πέταγμα ασπίδας? Ή ταν ή επί τας, το πρόσταγμα της αιώνιας ελληνίδας μάνας, κι ας γέννησε και τον Αρχίλοχο που έσωσε τη ζωή του πετώντας την ασπίδα του στους θάμνους ώστε να τρέξει πιο γρήγορα προς τη ...σωτηρία ...

"Από τους Σάιους χαίρεται κάποιος με την ασπίδα που άρμα αψεγάδιαστο σιμά σ' ένα δεντρί άθελά μου άφησα. Εγώ ξέφυγα τη μοίρα του θανάτου.

Η ασπίδα ας πάει στ' ανάθεμα. Πάλι θε ν' αποχτήσω, όχι χειρότερή της..."

Πάνοπλοι εισήλθαμε στο προσχεδιασμένο πεδίο μάχης κι ας είχαν άλλοι την πρωτοβουλία των κινήσεων. Ένας λαός-γροθιά, αρωγός στην προσπάθεια των αρίστων του που τελικώς πήραν αρεστές για τους αθέατους που τα νήματα κινούν, αποφάσεις...

Ποια είναι πιο εύκολη θυσία? Να θυσιάσεις την υπερηφάνεια της πατρίδας σου, ή να θυσιάσεις τη θέση που κατέχεις? Σαφώς το πρώτο, αν κρίνουμε από τις εξελίξεις. Και τα νηφάλια μισόλογα που ήρθαν να σβήσουν τις ιαχές που τρόμαξαν εχθρούς και άσπονδους φίλους, και άκουγαν στο "τι θέλατε? Να θυσιάσουμε τα παιδιά μας?" απτή απόδειξη του ότι απλά σταθήκαμε μικροί, δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι, για μια ακόμη φορά αντάμα...

Τρία παλικάρια θυσία στο βωμό της ατολμίας που την πληρώνουμε και θα συνεχίσουμε να την πληρώνουμε καθώς αυτάρεσκα αγκιστρωθήκαμε στην κάλπικη ασφάλεια μιας ξένης αγκαλιάς...

Τρία παλικάρια που αψήφησαν το θάνατο στην ιδέα και στη θέα του οποίου ουδείς δύναται νηφάλιος και ήρεμος να στέκει.

Τρεις μανάδες που βγήκαν από το παρελθόν για να δουν τα παιδιά τους να επιστρέφουν πάνω στην ασπίδα τους, χωρίς να ρίξουν μια ματιά στις πεταμένες ασπίδες των αρίστων...

...και μία χώρα έρμαιο στις ορέξεις του κάθε πικραμένου, όσο μικρού ή όσο μεγάλου κι αν φαντάζει. Γιατί η μπουκιά που θα σου κλέψουν, απλά την όρεξή τους θα μεγαλώσει...

Ο κάργα πολιτισμένος μας κόσμος διέπεται από τις ίδιες νόρμες και κανόνες που πάντα αποτελούσαν τη ραχοκοκαλιά του. Θεάρεστα, πανέμορφα και φοβερά και τρομερά τα βαρύγδουπα που ακούν στο "Ναι στην Ειρήνη, Όχι στον Πόλεμο", "το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του" και "Τρακτέρ κι όχι τανκ κι αεροπλάνα"... Η δημοκρατία η περιβόητη, αυτή η αθώα και πανέμορφη νεανίδα, καταλύεται δυστυχώς όχι μόνο από τανκ αλλά κι από τρακτέρ, το νιώθουμε άλλωστε κάθε δυο και τρεις στο πετσί μας...

Καλές κι άγιες οι φράσεις που αποσκοπούν στον εφησυχασμό και στην ωραιοποίηση της φυγής και της παράδοσης... Μα κάτι παραπάνω ήξερε ο θείος Κικέρων με τη ρήση του...

"Αν θες ειρήνη προετοιμάσου για πόλεμο"

Συμπαντική νομοτέλεια...

...

Πώς γίναμε έτσι τελικά? Πώς φτάσαμε σ' αυτό το σημείο? Πού πήγε εκείνο το χαρισματικό που διέκρινε τη φύση μας και που μας τοποθέτησε σ' εκείνο το σημείο, λαούς να οδηγούμε? Πώς καταντήσαμε έρμαιο, εχθρών και φίλων περιγέλασμα?

Πολλά χάσαμε ως λαός στη διάβα του χρόνου... υπερηφάνεια, ευρηματικότητα, εργατικότητα, θάρρος, θράσος, σθένος, κράση... Μ' αυτό που πονάει πιο πολύ είναι η τσίπα που χάθηκε, το έρμο το φιλότιμο... Κι άριστοι χωρίς φιλότιμο, τυχάρπαστοι τυχοδιώκτες φαντάζουν και μόνο.

Τι είναι η Πατρίδα μας εντέλει?

Πηγαίνοντας πίσω σε παλαιότερες αναρτήσεις βλέπεις με μια κάποια έκπληξη - σε ίδια ακριβώς ημερομηνία - παρόμοια θεματολογία σαν την παρούσα κι οπότε συλλαμβάνεις τον εαυτό σου να αναρωτιέται αν αυτό το φαύλο σκηνικό είναι σύμπτωση, συνωμοσία, αν κάποιο χαιρέκακο πνεύμα κάνει παιχνίδι ή απλά επιβεβαίωση των όσων γράφεις κατά καιρούς για την μωρία, ηλιθιότητα και ξετσιπωσιά που τύλιξε και κινδυνεύει να πνίξει αυτή την έρμη χώρα...

Υπό τον τίτλο "Και τα μυαλά στα ...μπλόκα..." ανέβηκε πριν ακριβώς ένα χρόνο με ημερομηνία Δευτέρα 26 Ιανουαρίου 2009, αντίστοιχο άρθρο στον παρόν ιστοχώρο όπου έγινε μια προσπάθεια εξήγησης του φαινομένου που ονομάζεται "αγροτικό κίνημα" καταγράφοντας την άποψή μας, μια άποψης που τελικώς κάθε πολίτης δικαιούται να έχει και υποχρεούται να εκφράζει...

Εν ολίγοις, κάθε χρόνο ίδια μέρα στο ίδιο έργο - άμοιροι και ανίκανοι να ασκήσουμε οποιαδήποτε αντίδραση - παθητικοί θεατές. Από τη μια πλευρά στο πεδίο της μάχης η γνωστή ομάδα ονόματι Κυβέρνηση, κι από την άλλη (ω τι έκπληξη!) η κάθε κοινωνική ομάδα που θα συγκρουστεί με το Κράτος για τα όποια δικαιώματά της (καμιά κοινωνική ομάδα δεν έχει υποχρεώσεις στην Ελλάδα ως γνωστόν, παρά μόνον δικαιώματα) και υπεράσπιση των πολύτιμων κεκτημένων της μετά νέων απαιτήσεων ως απαραίτητο γαρνίρισμα, οικονομικών ως συνήθως...

Ξαναμανά στους δρόμους λοιπόν οι ...φτωχοί αγρότες με τα πολυτελέστατα τρακτέρ, ξανά κομμένη η Ελλάδα σε πάμπολλα κομμάτια κι ο πανικός συνεπικουρούμενος από την ταλαιπωρία που επέφερε η κλειστή εθνική οδό στην περιοχή των Τεμπών λόγω κατολισθήσεων, ήρθε να δέσει και να τυλίξει όλο το άχαρο κι άρρωστο αυτό σκηνικό... Κι όλη η ιστορία να εξελίσσεται σε μια εποχή απίστευτα δύσκολη για τη χώρα μας, η οποία βάλλεται από εχθρούς και φίλους για τις οικονομικές ατασθαλίες και την οικονομική κακοδιαχείριση των προηγουμένων - κατ' επίφαση - αρίστων της πολιτικής που είχαν τη φαεινή ιδέα να μας κυβερνήσουν για να μας σώσουν, λέει...

Ώρες ώρες κάθεσαι και σκέφτεσαι τι σόι τόπος είναι αυτός και πόσο σοβαρά μπορούν να σε αντιμετωπίσουν όλοι οι έξωθεν παρατηρητές οι οποίοι έχουν και λόγο πλέον για το όποιο μέλλον αυτής της ταλαίπωρης χώρας. Μια χώρα της οποίας οι κυβερνήσεις είναι παντά μα πάντα κατώτερες των περιστάσεων, οι ταγοί της εξουσίας να κινούνται ως επισκέπτες - τουρίστες από άλλο χωροχρόνο, με τα κρατικά ταμεία να μοιάζουν με σουρωτήρι ή αποθήκη που λυμαίνονται πάσης φύσεως τρωκτικά. Θεσμοί που δεν αναλαμβάνουν το ρόλο που τους αποδόθηκε απλά να νίπτουν τας χείρας τους με ύφος υπνωτισμένου και το σύνολο των βουλευτών του ελληνικού κοινοβουλίου να έχουν μετατραπεί ως βολευτές καταστάσεων που απλά θα ασχοληθούν με το σαρκίον τους και τις προσωπικές τους επιδιώξεις...

Πάει στην ευχή, σε κάθε δάσος έστω και καμένο, κάποιο χλωρό δέντρο θα βρεθεί που θα συμβολίζει την ελπίδα της αναγέννησης... Σκάρτοι οι όποιοι κυβερνώντες, πολιτικά ανθρωπάρια, τυχάρπαστοι, μικροί κι ασήμαντοι. Κατηγορούμε ως κλέφτες, ως ξετσίπωτους, ως άρπαγες τους πολιτικούς μας.... Πόσο διαφορετικοί όμως είμαστε ως πολίτες? "Δείξε μου τον φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι", στο πιο επίκαιρό του, "δείξε μου τους κυβερνήτες σου και τους πολιτικούς σου, ίνα σου πω τι σόι πολίτης είσαι"...

Όσο κλέφτες είναι, τόσο κλέφτες είμαστε, όσο ξετσίπωτοι είναι άλλο τόσο με τη σειρά μας, κι όσο απάτριδες φαντάζουν, το ίδιο απάτριδες κινούμαστε κυνηγώντας ως άλλοι τρελλοί, την προσωπική μας τακτοποίηση και το όποιο βόλεμά μας. Εδώ ο κόσμος χάνεται για τη χώρα της Ελλάδας, οι σφαλιάρες από το Εξωτερικό δίνουν και σταματημό δεν έχουν, δανειζόμαστε καθημερινά απίστευτα ποσά που θα πληρώνουν και τα τρισέγγονά μας (απίστευτη παρακαταθήκη αφήνουμε...), το εξωτερικό χρέος διογκώνεται ξεπερνώντας ακόμα και τα χρέη που άφησε πίσω της η Επανάσταση του 21, ταμεία κινδυνεύουν με πτώχευση μαζί κι η ίδια μας η χώρα... Τα τρωκτικά επέτυχαν το έργο τους. Κανείς εξωτερικός εχθρός δε χρειάστηκε για να αλωθεί οικονομικά η χώρα, κανένας επικίνδυνος εχθρός που μπορεί να παραβίασε τα σύνορά μας, δεν μας γονάτισε οικονομικά... Μια χούφτα τρωκτικών και η παρέα τους, ήταν αρκετά να μας τσακίσουν...

Κι εκεί που αποζητάς μια λύση με μια νέα κυβέρνηση έστω και αν φοράει το σακάκι του Μανολιού, νάσου οι ...υπερπατριώτες αγρότες της ελληνικής υπάιθρου οι οποίοι κατά τα φαινόμενα ζουν σε άλλη χώρα - πλησίον του Λουξεμβούργου να υποθέσω - να κινητοποιούνται με νέα δίκαια οικονομικά αιτήματα...

500 Εκατομμύρια Ευρώ πήρε η κοινωνική αυτή τάξη για να λύσει την περσινή της πολιορκία και να αναπνεύσει ελεύθερα το οδικό δίκτυο της χώρας... Αφού επέστρεψαν στις ασχολίες τους, αφού τελείωσαν τις δουλειές τους, έφτασε ο βαρύς Χειμώνας που τους βρήκε στα βαρετά καφενεία όπου ο χρόνος απλά φαίνεται αιώνιος μαζί και βαρετός, κι οπότε είπαν να ξαναβγούν για μια άλλη γύρα να πουν τα αγροτικά κάλαντα και στην νέα Κυβέρνηση, έτσι για το καλό...

Χωρίς να σκεφτούν στιγμή την όλη προαναφερθείσα κατάσταση, άρχισαν τις ...θεάρεστες κινητοποιήσεις τους χωρίς αιδώ, χωρίς ντροπή... Οι κύριοι "Θέλουμε επιδοτήσεις - αποζημιώσεις και λογαριασμό δε δίνουμε" για μια άλλη φορά, έμπηξαν το μαχαίρι τους στην πλάτη αυτής της χώρας... Ντροπή? Δε βλέπω να διαθέτουν για λογική δεν το συζητάμε...Καθώς, νήπιο στερημένο λογικής που σέρνεται από τυχάρπαστους και το κακομαθαίνεις, στο λαιμό θα σου ανεβεί κι αργά θα το συλλάβεις...

Απλά μια ερώτηση προσπερνώντας τους κυρίους που την έννοια του πατριωτισμού ανάθεμα κι αν τη γνωρίζουν...

ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΛΕΙΝΕΙ Ο ΚΑΘΕ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ?

Με ποιο δικαίωμα, αγαπητέ αγρότη χώνεις τις ρόδες σου εκεί που δε σε σπέρνουν? Σίγουρα χωράφι σου δεν είναι... Κανείς δεν σ' ενόχλησε στη σπορά, στο θερισμό, στον τρύγο... Πόσο γελοίο το να τελειώνεις τις όποιες ασχολίες σου και ευθύς αμέσως να κάθεσαι στο λαιμό των υπόλοιπων πολιτών? Σου χρωστάνε πολλά οι υπόλοιποι πολίτες?

Όχι, απλά το μόνο που μας νοιάζει, η κοιλιά και το σαρκίον μας... Το δικό σας στην προκειμένη...

Αιδώς αχρείοι...

Ανθέλληνας ως τίτλος δεν είναι τελικά προνόμιο αλλοεθνών που διακατέχονται εχθρικά προς τον τόπο μας... Όχι.. Όχι πλέον.

Αρχαία Φωτιά

Είναι κάτι ετικέτες και κάτι προσωπεία που φοράμε κάποιες στιγμές, τόσο εντυπωσιακά, τόσο μεγαλειώδη... Ένα περίεργο φαινόμενο που βλέπουμε παντού γύρω μας σε κάθε έκφανση της ζωής μας. Ανθρώπους που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε ν' αλλάζουν ξαφνικά και να παίρνουν μισό κύκλο στροφή φορώντας μια μάσκα που τους εκφράζει κατά τα φαινόμενα και με ύφος χιλίων καρδιναλίων να πορεύονται μ' αυτή...

Η "αφύπνιση" της Ωραίας Κοιμωμένης με το όνομα Ελλάς, ως ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο σωτηρίας της έρμης τούτης χώρας, μεσουρανεί την τελευταία δεκαετία εν μέσω της σήψης του ελληνικού κοινωνικού γίγνεσθαι. Άδολα πνεύματα εν μέσω δυσκολιών που έκαναν τις συμπληγάδες να φαίνονται παιδικό παιχνίδι, θυσίασαν τη σκέψη τους και την προσωπική τους ζωή, ώστε να γίνουν μοχλοί που θα βοηθήσει να γυρίσει ο Ήλιος...

Για να γυρίσει ο Ήλιος όμως θέλει δουλειά πολλή... σκέφτηκαν κάποιοι άλλοι πιο έξυπνοι...

"Ελληνοκεντρισμός", μια σπουδαία έννοια όπου πάνω της στήθηκαν πάγκοι εμπόρων με κράχτες απόψεων να γυροφέρνουν και να διαφημίζουν την πραμάτεια τους, μύστες και ψήστες απόψεων, μυημένοι ως το ...μεδούλι που γνωρίζουν τα παρελθόντα, τα παρόντα μα και - τι περίεργο - ακόμα και τα μελλούμενα, απέξω κι ανακατωτά... Ελλαδέμποροι, ένα σύγχρονο (κι απίστευτα επικερδές) νεοελληνικό επάγγελμα...

Και ξαφνικά, οι χριστιανικές παρωπίδες που θεωρήσαμε ότι βγήκαν, αντικαταστάθηκαν από τους προαναφερόμενους με ακόμα πιο κλειστές και λιγότερο ευέλικτες παρωπίδες προχριστιανικού τύπου, η (στο γόνατο) μελέτη της αρχαιοελληνικής Γραμματείας άνοιξε εντελώς τους κρουνούς της ψυχή τους κι ελευθέρωσε το μυαλό τους, και αφού τυλίχτηκαν με ψηφιακή χλαμύδα αλλάζοντας το όποιο ονοματεπώνυμο με ένα πομπώδες αρχαιοπρεπές για να καταδείξουν το μεγιστοτεράστιο ελεύθερό βήμα στο κενό, όρμησαν κατά του εχθρού που λέγεται χριστιανός ή αλλοεθνής. Και ξάφνου, ολόκληρο το διαδίκτυο (στον ψηφιακό μας κόσμο άλλωστε η αναφορά) να έχει γεμίσει με ονόματα Θεών και Ημίθεων, Ηρώων και ιστορικών προσώπων που βάλλουν με οργή κατά πάντων...

Και τι ωραία τι καλά, αυτό έφταιγε τελικά...

Γίναμε πάλι Αρχαίοι Έλληνες κι είμαστε έτοιμοι για ν' ανοίξουμε νέες λαμπρές σελίδες στην Αρχαία μας Ιστορία!

Καλά μου παιδιά, Εθνικός, Παγανιστής ή στο ορθότερο Έλληνας, δεν γίνεσαι με το να καθυβρίζεις σε κάθε σου βήμα τα όσα προ ολίγου δε σ' απασχολούσαν ή δε γνώριζες... Ελληνικό ύφος και ήθος δε συνάδουν με ύβρεις κατά οτιδήποτε ξεφεύγει της δικής μας οπτικής γωνίας θέασης των πραγμάτων και πολύ λιγότερο δε συνάδει με φασιστικές ακρότητες. Κραυγές υστερικές κατά πάντων κι Αρχαίο Πνεύμα Αθάνατο, είναι απλά έννοιες εκ διαμέτρου αντίθετες...

Σίγουρα, η παρούσα πανέξυπνη θρησκεία η οποία μόνο στο όνομα της περιβόητης Αγάπης δε λειτούργησε ή λειτουργεί, ως εξουσιαστικός μοχλός επέτυχε όσα επεδίωκε. Πλούτο κι εξουσία. Τα δε ψίχουλα από το τραπέζι όπου στήθηκε το ιερό φαγοπότι, σπονδή στο Θείον. Όμως ελληνοκεντρισμός κι ελληνική αφύπνιση δε σημαίνει, "πάμε να σπάσουμε τα κεφάλια των Χριστιανών" ούτε "Έξω τα ζώα οι ξένοι, η Ελλάδα στους Έλληνες" και τα συναφή γουστόζικα που κυκλοφορούν δεξιά αριστερά στο διαδίκτυο από κατ' επίφαση "αφυπνισμένους" ...

Γιατί είναι τουλάχιστον απαύγασμα μωρίας, στη χώρα του Ξενίου Ζηνός να μιλάμε για σύγχρονη ξενηλασία, πάσης μορφής ξενηλασία...

Ερινύων θυμίαμα, αρώματα

Ακούστε πάντιμες θεές, θορυβώδεις, βακχικές, Αλληκτώ και Τισιφόνη και θεία Μέγαιρα, νυκτερινές, μύχιες, που σε βάθη ζείτε, σε άντρο σκοτεινό, κοντά στο ιερό ύδωρ της Στυγός. Ορμάτε πετώντας λυσσασμένες ενάντια στους θνητούς, λόγω των ανόσιων πόθων τους, αγέρωχες, επιχαίρουσες με τα βάσανά τους, ντυμένες με δέρματα ζώων, τιμωροί, σθεναρές, οδυνηρές, χθόνιες, φοβερές κόρες του Άδη, ποικιλόμορφες, αέρινες, αόρατες, ταχυκίνητες σαν τις σκέψεις του νου. Πάντα εποπτεύετε με το μάτι της Δίκης τις αναρίθμητες φυλές των θνητών όλων, όντας δικαστές πάντα. Αλλά, θείες Μοίρες, φιδοπλόκαμες, πολύμορφες, υιοθετήστε την καλόκαρδη και ήπια γνώμη του βίου.

"...Η Ελλάδα θα βγει στις αγορές τον Ιανουάριο για να δανειστεί συνολικά 52 με 53 δισ. ευρώ για το επόμενο έτος, όπως ανέφερε την Τετάρτη ο υπουργός Οικονομίας, Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Το 25% του συνολικού δανειακού προγράμματος θα εκτελεστεί το πρώτο τρίμηνο του 2010, ενώ από τις αρχές του 2009 Ελλάδα έχει δανειστεί πάνω από 60 δισ. ευρώ..."

Τα ξεφωνητά και το φτύσιμο από αριστερά και δεξιά προερχόμενο από άσπονδους φίλους ή εχθρούς στην Ευρώπη ή πέριξ αυτής, δεν είναι ούτε βροχή ούτε αστραπές άσχετα αν οι υπέροχοι πολιτικοί μας - που όποιο χρώμα μανδύα κι αν φορούν, της ίδιας φάρας είναι... αυτής των καλοφαγάδων - ισχυρίζονται ότι ψιχαλίζει...

Μια χώρα που δεν παράγει τίποτε, μια χώρα που ζει μόνο με δανεικά χωρίς να αναλογίζεται τους υπέρογκους τόκους των όσων δανείζεται, ένα κράτος μίζερο, σπάταλο, κακόμοιρο, άθλιο, αποτυχημένο, που δεν είναι ικανό να αντιδράσει ούτε και στα πιο μικρά κι ασήμαντα που απασχολούν τη ζωή των πολιτών του, τι μέλλον να έχουν και τι να περιμένουν?

Και άντε οι κατ' επίφαση ...άριστοι που μας κυβερνούν... Οι πολίτες τι να περιμένουν και σε τι να ελπίζουν?

Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα...

Και μιας κι απέλειπε κι η τσίπα απ' τον ταλαίπωρο τούτο τόπο, τι να σου κάνουν κι οι έρμες Ερινύες και ποιον να σκιάξουν?... Σκιάχτηκαν κι οι ίδιες με τα μύρια όσα βλέπουν...

Τούνελ δίχως φως

Κυβέρνηση καινούρια, πρόσωπα καινούρια, υποσχέσεις καινούριες, νέα όνειρα που δεν ήταν και πάλι γραφτό τους να φτάσουν εκεί που ήθελε ο ονειροπόλος που τα έπλασε. Μια χώρα μικρή κι ατίθαση με μια χούφτα κατοίκους που έχουν αντέξει κι ανεχτεί τα πάνδεινα από τους αυτόκλητους ή ετερόκλητους σωτήρες, εγχώριους ή εισαγώμενους ή και κατευθυνόμενους...

Πάντα κατευθυνόμενοι ήταν οι σωτήρες και κατευθυνόμενο της σωτηρίας το έργο. Πολιτική και Θρησκεία μοιάζουν τόσο πολύ στα όσα πουλάνε, το εξής ένα: Σωτηρία, φύκια και μεταξωτές κορδέλες, ενίοτε τίποτε χάντρες και καθρεφτάκια στους ιθαγενείς είτε αυτοί αποκαλούνται ποίμνιο, κοινώς αμνοερίφια, είτε πολίτες - κατ' επίφαση και μόνο...

Τα αμνοερίφια ως κοπάδι δε ζητούν πολλά. Η σωτηρία ψυχής όπως και τα όσα δεν περιγράφονται - προσδιορίζονται - εξηγούνται, πουλούνται και πιο εύκολα, είναι το μόνο ζητούμενο. Απαιτήσεις πολλές δεν υπάρχουν, κανείς δε θα ζητήσει συγκεκριμένο όροφο με θέα, οροφοδιαμέρισμα ή ρετιρέ στο Ψυχοδοχείο "Ο Παράδεισος". Ένα νοιάζει κι απασχολεί τον πιστό οπαδό της εκάστοτε θρησκείας ή δόγματος:

Μια θέση στον Παράδεισο.

Η θρησκεία μπορεί φαινομενικά να κινείται σε εποχές χιλιάδων ετών πριν όσον αφορά τα προστάγματά της ή την οπτική γωνία της, κρίνοντας πάντα με τα ματοκυάλια του παρελθόντος τα μελλοντικά μα και τα μελλούμενα... κατάφερε όμως νωρίς να ξεφύγει από τα στενά πλαίσια της διαχείρισης των ψυχών ημών και υμών και να ασχοληθεί με τα επικερδή εγκόσμια. Σύγκρουση ιδεολογιών στο χώρο της έχουν προ πολλού εκλείψει, τα ιερά γραφόμενα σφραγίζουν και τα μελλούμενα των πιστών οπαδών που αγοράζουν με κάθε τρόπο την πολυπόθητη και πολυδιαφημιζόμενη σωτηρία...

Τυχερή η Εκκλησία. Το πλαίσιο στο οποίο κινείται - στηρίζεται, φαντάζει άθραυστο, απόρθητο. Δε χρειάζεται να ασχοληθεί με προϋπολογισμούς, δε χρειάζεται να ασχοληθεί με ασφαλιστικά, δε χρειάζεται να ανακαλύψει νέους τρόπους αρμέγματος του θεοσεβούμενου και θεοφοβούμενου ποιμνίου. Η ίδια έννοια από την πρώτη στιγμή πουλάει και πάντα θα πουλάει...

Σωτηρία.

Πολιτική και υποσχέσεις... δύσκολο πεδίο αγώνος, ειδικά όταν η ταινία είναι χιλιοπαιγμένη και γνωστή κάθε πιθανή εξέλιξη. Κάποτε υπήρχαν οι προφήτες της πολιτικής, οι μεσσίες, οι λαοπλάνοι. Με ένα λόγο τους τα πλήθη παραληρούσαν εν χορώ, τους ακολουθούσαν, τους λάτρευαν σαν επίγειους θεούς...

Ο λύκος κι ο βοσκός με τα ψέματά του, τα ατέλειωτα ΘΑ που θ' άλλαζαν το σύμπαν, το ζωνάρι που πάντα πρέπει να σφίγγει κι άλλο για να έρθει η περιβόητη σωτηρία, το τούνελ που φως ποτέ του δε θα δει γιατί απλά ούτε είσοδο ούτε έξοδο δεν έχει, ο φαύλος κύκλος, ο κόσμος της πολιτικής, των πολιτικών και των μισθοφόρων της πολιτικής. Κόσμος ψεύδους, βρωμιάς, με μια δυσωδία παράνομων κι ανήθικων πράξεων στο πέρασμά τους...

Δεν είναι όλοι ίδιοι, υπάρχουν και οι καλοί, λέει... Σαφώς, υπάρχουν και οι καλοί. Που θα εξαργυρώσουν τελευταίοι την επιταγή, που θα σφραγίσουν στο τέλος το εισιτήριο. Που θα αντισταθούν όσο μπορούν πριν κι εκείνοι πιάσουν την κουτάλα προς όφελός τους η οποία προορισμένη να ταϊσει τους πολίτες, ουδέποτε το έπραξε καθώς πάντα σε λάθος χέρια βρισκόταν...

Τι είναι η θρησκεία; Μια επικερδής επιχείρηση οικονομικής αφαίμαξης πιστών με το πρόσχημα της περιβόητης σωτηρίας, αυτής της μεγιστοτεράστιας έννοιας που ανάθεμα κι αν γνώρισε αντίπαλο δέος ποτέ...

Τι είναι η πολιτική; Απλά ένας πρόσκαιρος τρόπος για κάποιους, ισόβιος για άλλους, οικονομικής αφαίμαξης των πολιτών με ορίζοντα τετραετίας...

Τετραετίας είπαμε;

Γράφουμε λάθος.

Κυβέρνηση τετραετίας στην ηλιόλουστη, πανέμορφη μα τόσο άτυχη χώρα μας είναι παραπλήσια ή συνώνυμη της ισόβιας ποινής. Τιμωρείται με ισόβια ο κατηγορούμενος, τα οποία είναι 25 χρόνια, για να γίνουν στη συνέχεια 10 και λόγω καλής διαγωγής ο προαναφερόμενος να βγει στα 5 - τα εξής 3 αφού τα 2 έφυγαν ανάμεσα σε δίκες, ενστάσεις κι επαναλήψεις διαδικασιών...

Κυβέρνηση τετραετίας στην Ελλάδα, σημαίνει εκλογές κάθε μήνα διότι τι πιο λογικό ορθό και πρέπον από μια νωπή λαϊκή εντολή... Και σπονδή στη μαλακία που μας δέρνει αλύπητα, ως λαό, ως ποιμενάρχες, ως πολιτικούς ηγέτες - ηγετίσκους - σφουγγοκωλάριους κι ως άλογο σύνολο...


...και δώστου αέναες στροφές παγιδευμένοι σ' ένα τούνελ δίχως είσοδο ή έξοδο, αλλάζοντας στην πρώτη ευκαιρία οδηγό που θα οδηγήσει τους πιστούς στο φως της εξόδου από αυτό...